R E N D A A N رِ ن د آ ن

Rendan . January 2012

2012-01-01T00:03:00.000-08:00

________________

To Elham Eslami and Reza Borousan
_____________________________________ فصلنامه ی رندان - ژانویه 2012 ه

ه * بویِ من - عمادالدین نسیمی
ه * برف - نیما یوشیج

ه * گاو مقدس - بیژن اسدی پور

ه * نویسنده - علی رضا سیف الدینی
ه * خط سوم - سعید کارآفرین
ه * نام من قرمز ! 1- مُرده منم - اورهان پاموک /فارسی: یاشار احد صارمی

ه * زن ها در کپنهاگ - نیلس هاو / فارسی : سهراب رحیمی
ه * پیروزی اگزما - کریستین کارلسون / فارسی :آزیتا قهرمان. سهراب رحیمی

ه * هتل روما، قاهره، ژونن - کریستیان لوندبری / فارسی : سهراب رحیمی
ه * خدای من تو آنقدر قشنگی که - ریچارد براتیگان/ فارسی : یاشار احد صارمی

ه * با رباب محب و پاره های منظره اش - مینو نصرت
ه * نقد " اعدامِ ویتگنشتاین "- نوشته ی سعید کارآفرین - اکبر شریعت

* Three poems by Osip Mandelstam- translated by Stephen Dodson
* Four Seasons Of the Year- Anna Akhmatova
* Friendship in the time of terror-Nadezhda Mandelstam's personal memories of the Russian poet Anna Akhmatova
__

Photo above : The bronze mermaid from the Middle East, the age of 3000 years.
Бронзовая русалка с Ближнего Востока, возрастом в 3 000 лет.
________________

Yashar Ahad Saremi

2012-01-01T00:01:00.000-08:00

_______

یاشار احد صارمی
________________

شرگذشت

باز جایی بی خبر از دوستانم می نوشم ه
باز مثلث هایم چهار گوشه دارند ه ه گوشه های پنهانی و بیشتر
امروز کلاهم را از سر که برداشته ام؟ه
من همیشه وقتی گم می کنم دو سه نفر بی صدا می روند وُ زُلم می زند پشت چیزها و اسم ها.ه

یکبار هم خود مرگ را به اتاقِ خروس بردم و از قضا همین حالا دست های من و کشاله های گرم

پاهایش خوشمزه بود ه ه نبود ؟ه

شما را من زندگی نکرده ام ه ه شما را که از درخت هایتان تلپ افتاده اید و می رقصید

اما به یاد می آورم ابرها راه ه فوج فوج شاخه های تاریک و خیس
باز این شیشه ها بال در آورده اند
ه- تو نیستی و من هنوز چشم بسته می شمرم...ه

می گویم سیب! ه ه وجود نداری ه ه کلاغ!ه ه نیستی و باغ پریده است...ه

و بعد از این ه ه شرگذشتی از من به زبان نخواهد آمد!ه

از قضا این گنبدها ه ه این مردی که نی می زند زیر نارون
ه - باور کن خواب نمی بینم همین الان اینجا چند گنبد و زیرِ نارون مردی نی می زد

باز با خودم را نیاورده ام

من همیشه وقتی دور می شوم گوشه موشه ها سر به سرم می گذارند وُ بلبشویِ شاخ ها و شکل ها

آن شب هم یواشکی از پله ها رفتم پایین و خشکش زد از دهانم ...ه
بوی عشق می داد ه ه نمی داد ؟ ه
در شیشه ام شیطان خوابیده است !ه
باید تمرکز کنم ه ه از خودم می ترسم و صدای کرختِ رود...ه

باز از این درخت تا آن درخت ه ه نیستی !ه

ه - چه کسی از دست تو شانه ساخته ؟ ه
در افسانه ام نیستم و چشم های چند گاو در این ور آن ور
ماه دیگر نمی خواند و من همیشه وقتی گم می کنم منقار سیمرغ را در چشمم ه ه زیاد نگاهم نکن! ه
خرت و پرت های زائدم ه ه باید بریزم بیرون ه ه این فندک این دوربین این کلیدها و فرشِ پران
می شد چلچراغی بود با بال هایی از گچ بیرون ونمی دانستم ه ه چاهی بود با چند دیبک و نمی دانستم

از قضا مثل خودم از خودش می رفت ه ه نمی رفت ؟ ه

گفته بودی این جا چشم هایم را ببندم ه ه خدا خدا را بیامرزد
ه- مبتلای یک عجله ام ه ه ه مبتلای ققنوسی ناتمام
از قضا یک آجر قرمز رنگ و خودم ه ه خونِ آفتاب ه ه ماجرا جویی از هشت بهشت
واین هاج واج که تویی توی پیراهنم !ه
من همیشه وقتی گم می کنم بی اختیار چشم می دوزم به چشم های تو
زوزه ای فضایی بود ه ه ه نبود ؟ه

ه- خواب آلودم عزیزم ه ه ه چشم هایم غور در رویا و سایه هاه ه ه زیاد نگاهم نکن

باید خودم را بیندازم و از قضا یک گهواره ی گرم و صدای پری :" بخواب لعنتی !" ه

____

_______

Osip Mandelstam

2012-01-01T00:00:00.052-08:00

__________

Three poems by Osip Mandelstam
______________
translated by Stephen Dodson

Есть иволги в лесах, и гласных долгота
В тонических стихах единственная мера.
Но только раз в году бывает разлита
В природе длительность, как в метрике Гомера.

Как бы цезурою зияет этот день:
Уже с утра покой и трудные длинноты,
Волы на пастбище, и золотая лень
Из тростника извлечь богатство целой ноты.

In the woods are orioles: the length of vowels
in tonic verses is the only measure.
But only once each year does nature lavish out
lagniappe duration, as in Homer’s metrics.

Like a caesura yawns this day; since morning
there have been peace and arduous longueurs,
oxen in pastures, and a golden languor
to draw out of a reed a whole note’s richness.

* * *

Возьми на радость из моих ладоней
Немного солнца и немного меда,
Как нам велели пчелы Персефоны.

Не отвязать неприкрепленной лодки,
Не услыхать в меха обутой тени,
Не превозмочь в дремучей жизни страха.

Нам остаются только поцелуи,
Мохнатые, как маленькие пчелы,
Что умирают, вылетев из улья.

Они шуршат в прозрачных дебрях ночи,
Их родина — дремучий лес Тайгета,
Их пища — время, медуница, мята.

Возьми ж на радость дикий мой подарок,
Невзрачное сухое ожерелье
Из мертвых пчел, мед превративших в солнце.

Take—for the sake of joy—out of my palms
a little sunlight and a little honey,
as we were told to by Persephone’s bees.

You can’t untie a boat that isn’t moored,
nor can you hear a shadow shod in fur,
nor—in this dense life—overpower fear.

The only thing that’s left to us is kisses:
fuzzy kisses, like the little bees
who die in midair, flying from their hive.

They rustle in the night’s transparent thickets,
their homeland the dense forest of Taygetus,
their food: time, pulmonaria, mint…

Here, take—for the sake of joy—my wild gift,
this necklace, dry and unattractive,
of dead bees who turned honey into sun.

* * *

Бессонница. Гомер. Тугие паруса.
Я список кораблей прочел до середины:
Сей длинный выводок, сей поезд журавлиный,
Что над Элладою когда-то поднялся.

Как журавлиный клин в чужие рубежи—
На головах царей божественная пена—
Куда плывете вы? Когда бы не Елена,
Что Троя вам одна, ахейские мужи?

И море, и Гомер — всё движется любовью.
Кого же слушать мне? И вот Гомер молчит,
И море черное, витийствуя, шумит
И с тяжким грохотом подходит к изголовью.

Insomnia. Homer. Taut sails.
To midpoint have I read the catalog of ships:
That long, that drawn-out brood, those cranes, a crane procession
That over Hellas rose how many years ago,

Cranes like a wedge of cranes aimed at an alien shore—
A godly foam spread out upon the heads of kings—
Where are you sailing to? If Helen were not there,
What would Troy be to you, mere Troy, Achaean men?

Both Homer and the sea—everything moves by love.
Who shall I listen to? Homer is silent now,
And a black sea, a noisy orator, resounds,
And with a grinding crash comes up to the bed’s head.

...(more)

_________

Download the podcast

Osip Mandelstam is universally considered one of the greatest poets of the twentieth century. He was born in 1891, grievously offended Joseph Stalin through his insistence on truth-telling, and died in 1938 on his way to a prison camp. These three poems are from his early, classical period; they are among his most famous. The translator has not attempted to reproduce the rhymes but has tried to provide an equivalent sonic richness, and the rhythms have been carried across as accurately as possible.

Stephen Dodson was born in 1951 into a Foreign Service family; he has seen many cities and learned many languages. Having given up on an attempt to join academia as a linguist, he earns his living as a freelance copyeditor and since 2002 has written the blog Languagehat, where language and poetry, among other things, are discussed. He has both hats and cats.

____________

Pante'a Padfar

2012-01-01T00:00:00.051-08:00

_________________

Marsha Burns (b. Jan. 11, 1945): Dreamer, ca. 1980 - gelatin silver print
__________________
Pante'a Padfar

Discovering You!

My daemon must have been
With me when I met you.

Your aura on the
Dance floor,
Dazzling even the day's eyes!

How our eyes almost met.
Rejoice!

You are like ambrosia,
A delicious finding...
My delirium!

Your smile is as sweet as honey,
Mesmerizing all around you...

My daemon must have been around
Leading you to me

Agony...
How I had butterflies
Whenever the music faded
And I could hear your voice

Are you real?
Is this a delirium?
My ambrosia!
My ambrosia!
My ambrosia!

My daemon must
Be a cupid,
Sending an arrow straight
Through my heart.

Oh! Agony
Agony
Why won't you look my way?

Discovering you was the best
Thing that happened tonight.

My ambrosia!
My ambrosia!
My ambrosia!

I want to keep you a secret
For a little bit longer

Have you noticed me?
Look my way!
Let me devour you,
My ambrosia!

Cupid, sent this angel my way!

-------

ambrosia is sometimes the food, sometimes the drink. of the Greek gods (or demigods), often depicted as conferring ageless upon whoever consumes it. It was bought to the gods in by doves, so it may have been thought of in the Homeric tradition as a kind of divine exhalation of the Earth.

______________

Niels Hav

2012-01-01T00:00:00.050-08:00

_______________

نیلس هاو( شاعر دانمارکی)ه
________________
فارسی : سهراب رحیمی

زن ها در کپنهاگ

حالا دوباره عاشق شده ام به
پنج زن در طول یک سفر
با اتوبوس شماره چهل از نیالس گاده تا استربرو.ه
در چنین شرایطی
چگونه می شود به زندگی سامان داد؟ه
یکی از آن ها پالتو پوست پوشده بود
دیگری چکمه های لاستیکی به پا داشت
یکی از آنها روزنامه می خواند؛ دیگری هایدگر
و باران از میان خیابان می بارید
در بولوار آماگر شاهزاده خانمی خیس سوار شد
دیوانه وار و وحشی به سرعت عاشق او شدم
اما او به سمت اداره ی پلیس رفت و
همزمان که اتوبوس از شعر می جوشید
به جایش دو ملکه با شال های آتشین آمدند
تمام راه را تا بیمارستان شهر
با زبان پاکستانی؛ بلند با هم حرف می زدند
آنها خواهر بودند وبه یک اندازه زیبا
به همین علت به هردو دل باختم
و خیلی سریع برنامه ریزی کردم
برای زندگی در دهی نزدیک راولپیندی
جایی که بچه ها با بوی گلگاوزبان بزرگ می شوند
به هنگامی که مادران بیچاره شان
در غروب برفراز دشت های پاکستان
آوازهای دلخراش می خوانند
اما آن ها مرا ندیدند
و او که پالتو پوست پوشیده بود پشت دستکشش می گریست
وقتی در خیابان فرمیاکس پیاده شد.ه
دختری که هایدگر می خواند
با لبخندی تمسخرآمیز بر لبانش
به ناگهان کتابش را بست
و در چشم های من خیره شد
تو گویی مردی دیوانه را نگاه می کند
و به این ترتیب؛ قلبم برای پنجمین بار شکست
وقتی که اوهم برخاست و
همراه با دیگران پیاده شد.ه
زندگی به این سان بی رحم است
دو ایستگاه دیگر ادامه دادم قبل از آنکه تسلیم شوم
و همیشه اینگونه تمام می شود:ه
آدم تنها
کنار پیاده رو ایستاده است
و سیگاری را پک می زند
با روحیه ای بالاو نسبتا بدبخت.ه

_______________

Shahrokh Setoudeh Foumani

2012-01-01T00:00:00.049-08:00

________________

Fishing at Dawn, Grzegorz Pawlak
___________
شاهرخ ستوده فومنی

عزیزم

دوست دارم خداحافظی ام را مرور کنم
مثل گلوله که از مرد می گذرد
سریع و منجمد
و گویی تمام خاطرات را در شقیقه می سوزاند و دود می شوند
مثل تمرین سیگار در نوجوانی سینما عزیزم

عزیزم
مرا ببخش که مردی
مرا ببخش که به مرگت کمک می کردی
سایه شانه هایت را هنوز می بینم
مثل سکوت ماه
کنار من بودند
با پاهایم راه می رفتند

مرا ببخش که مردی
من مشغول پیر شدن بودم
پوستم زمان و زیباییت را تایید می کند

ترا می دیدم که در خیابان به مگسک ها قلب و شقیقه هایت را نشانه می گیری و بی مهابا گلوگاه جوانت را عریان می کنی
چه می خواستی؟ه
مرا ببخش که مردی

_________

Ali Reza Zi Hagh

2012-01-01T00:00:00.048-08:00

_________________

Elliott Erwitt - Iran 1967
_________________
عليرضا ذيحق

هزار و يك قصه

آيا معجونی از زخمی تو
يا ساحری عاشق؟ه
شايد هم افسانه ای مه آلود
باسری افراشته بر دار
كه گيسوان تار زندگی
آفتاب رخ تو را پوشانده اما،ه
همچنان " بابك " را " نبي "* را
به آواز مي خوانی و " سارا "* را
پريدخت اختری
و پاره اخگری مي دانی
كه معصوميت جاري در خون اش را
به زلالی های آبي هديه كرد تا اقيانوس
از انتحار او تطهير شود.ه
طلوع تو ومن روزی
به گلزاری از رهايی خواهد بود
با ساز ونغمه ی خنيا گران
كه هزار ويك قصه را
از كتاب های سوخته
به تاريخ
وفاتحان عاشق
ترنم خواهند كرد!ه
تو كه در مه بودي
من اينها را در بيداری بود كه خواب ديده ام.ه

______________
ه* "نبی " يا " قاچاق نبی " از عصيانگران مردمی آذربايجان بود كه سالها با حكومت تزاری روسيه در نبرد بود .ه
ه* سارا ، يكی از شخصيت های فولكلوريك داستان ها و ترانه های آذربايجان است كه به خاطر عشقی پاك ، مرگ در سيلی خروشان را بر زندگی ترجيح داد.ه

___________

Nadezhda Mandelstam

2012-01-01T00:00:00.046-08:00

__________________

_______________
This via signandsight:

Friendship in the time of terror

Nadezhda Mandelstam's unique personal tribute to poet Anna Akhmatova

Although the Russian poet Anna Akhmatova (1889–1966) never received the highest literary honour, the Nobel Prize, the veneration she enjoyed during her lifetime as well as her ever increasing posthumous fame have made her one of the luminary figures of modern Europe. Few authors of the past century have been portrayed more often in paintings, sculptures or photographs; few bodies of poetry has been more extensively translated, interpreted, recorded and illustrated; few individuals have featured more in the letters, journals or memoirs of her contemporaries. The extensive biographical chronicles of Lydia Chukovskaya, Emma Gerstein, Mikhail Ardov and other associates have helped create a larger-than-life and almost heroic image of the poet, which has become inseparable from her work.

Anna Akhmatova herself propelled this image to mythical dimensions through the consistent self-stylisation and dramatisation of her own persona. A modern-day Cassandra, she lamented, exhorted, raged. Her view of life was characterised by an omnipresence of violence, betrayal and death. Her first husband was executed as a counterrevolutionary; her son was repeatedly sent to labour camps for political reasons; her second husband was murdered in prison; numerous friends and colleague were victims of the so-called purges.

Meanwhile, she was prohibited from publishing, forced to eke out an existence, mostly living in other people's apartments, places of asylum, emergency accommodation. The body of work that she was able to garner in the midst of her extreme suffering in life and love is a unique and varyingly orchestrated requiem. The fact that the poet was officially and publicly reviled as "half whore, half nun" in the post-war Stalinist period is certainly due to the aura and exalted image that enveloped her, and which was to be maligned at all costs - because it posed an intolerable provocation to the Soviet literary scene.

Among those who accompanied Anna Akhmatova throughout the "century of the wolves" and enjoyed her steadfast trust was Nadezhda Mandelstam. Ten years her junior, this friend - the wife and biographer of poet Ossip Mandelstam - weathered with Akhmatova the arbitrariness of power, persecution, deprivation, evacuation and also the bickering of the menage a trois. And in the process she learned that in the face of extreme circumstances, only those who refuse to to become slaves of fear are able to survive. Whoever is able to master this fear - for one's life - will maintain his individual integrity and freedom, will remain victorious, even if falling ultimately victim to oppression.

Mandelstam gained this insight from her joint experience with Anna Akhmatova, and she vividly and impressively conveys both this experience and realsation in a major memoir, which was written in her later years but was only able to be published posthumously, after the collapse of the Soviet system in 1989. Recently published in German but still not translated into English, "Erinnerungen an Anna Achmatowa" (memories of Anna Akhmatova) proves to be an utterly biased portrait of her deceased friend, which celebrates the poet as a leading artistic, moral and intellectual figure in an age of horror.

The impassioned reverence heaped upon the grande dame does not forgo elements of critique. Anna Akhmatova's virtually intimidating intelligence and presence of mind, her incorruptibility as well as her distinct authorial confidence are countered by vanity, arrogance, jealousy and, not least, a tendency towards gossip and sweeping judgements. But Mandelstam readily indulges her admired friend in all of this - and much more - in order not to diminish her glowing reputation as an icon of inner resistance.

Side by side the two women withstood two world wars, two revolutions, a civil war, multiple waves of terror and purges as well as an unparalleled gradual destruction of culture. That they not only managed to survive this "time of the plague" - in contrast to so many of their relatives and acquaintances - but were also able at times to experience it as a "time of celebration", Mandelstam attributes to the power of eros and art, and primarily poetry. Each new wave of force exercised by the state gave rise to a mass of sex affairs, divorces and remarriages among the Soviet population; terror produced something of an erotic paradise as an alternate world, a final refuge where one's own fantasy and choice could still prevail.

Naturally, erotic escapism did not protect anyone from state repression, and when a protagonist of a fleeting liaison was randomly arrested and sent to a camp, this impacted both women - the one as a previous lover and the other as the current flame - due to the prevailing practice of arresting those related to or close to the suspect. Mandelstam relates numerous tragic-comical monstrosities of this kind, but she emphasises individual mental resistance, which actually enabled her and people like her to occupy for themselves a space free of fear, impenetrable and hidden despite constant surveillance. In this space the possible world of poetry was able to at least momentarily assume the form of a reality and became a momentary respite from the murderous path towards the "clear future" of Soviet communism.

Apart from this, Madelstam's memories of Anna Akhmatova offer much more than simply a literary portrait. The swiftly penned text, which adheres neither to narrative logic nor chronology, is an epochal historical document with an authenticity both immediate and touching - subjective, headstrong, provocative, incredibly intelligent and composed, but nevertheless utterly devoid of illusion and even explicitly cynical at times.

Mandelstam's radical reassessment of modern Russian literature certainly borders on cynicism. The author sees the period as dominated by Ossip Mandelstam, to whom only Akhmatova and Pasternak can compare, whereas the canonised authors of symbolism and futurism - from Alexander Blok to Khlebnikov and Mayakovsky - only appear as minor figures in the history of literature or are explicitly described as sycophants, yes-men or even "cretins". As a whole, Mandelstam's memoirs read as a kind of "poethics", as an interdisciplinary introduction to the art of poetry and the art of living in a comfortless time - and much is to be learned from both.

*

The article was originally published in the Neue Zürcher Zeitung on January 3, 2012.

Felix Philipp Ingold is a Swiss author, translator and cultural journalist. He was a professor for the Cultural and Social History of Russia at the University of St. Gallen until 2005 and is a fellow of the Wissenschaftskolleg in Berlin.

_____________

Anna Akhmatova

2012-01-01T00:00:00.045-08:00

__________________

Zinaida Serebriakova, Anna Akhmatova (1922) wikipaintings
_____________________

Four Seasons Of the Year
Anna Akhmatova
Translated by Yevgeny Bonver

I shall return today right there,
Where I had been at spring.
I’m neither sorry, nor unfair -
I only darkness bring.
It’s very deep, it’s like velvet,
It’s dearest to us
Like a dry leaf from a tree fled,
Like a wind’s whistle, that’s lone spread
Over the smooth of ice.
Collection Of Poems by Anna Akhmatova

_________

Nima Yushij

2012-01-01T00:00:00.044-08:00

_______________

نیما یوشیج
_____________
برف

زردها بی‌خود قرمز نشده‌ند
قرمزی رنگ نينداخته است
بی‌خودی بر ديوار .ه

صبح پيدا شده از آن طرف ِ کوه ِ ازاکو ، امّا
وازنا پيدا نيست
گرته‌ی ِ روشنی ِ مرده‌ی ِ برفی همه کارش آشوب
بر سر ِ شيشه‌ی ِ هر پنجره بگرفته قرار .ه

وازنا پيدا نيست
من دلم سخت گرفته‌ست ازين
ميهمانخانه‌ی ِ مهمان‌کش ِ روزش تاريک
که به جان ِ هم نشناخته انداخته است :ه
چند تن خواب‌آلود
چند تن ناهموار
چند تن نا‌هشيار .ه

________

A poem by Nima Youshij
Narration: Ahmad Shamlou
Music: Farhad Fakreldini

_______

Nasimi

2012-01-01T00:00:00.043-08:00

____________________

Почтовая марка СССР, посвящённая И. Насими, 1973, 4 копейки (ЦФА 4253, Скотт 4118)
__________________

به بوی زلفِ مشکینت گرفتار صبا بودم
چه دانستم منِ خاکی که عمری باد پیمودم
مرا چون عود می سوزی و بوی من همی آید
که روزی یا شبی ناگه بگیرد دامنت دودم
من از دیده چه ها دیدم!چه ها آورد بر رویم
که جز خونِ جگر کاری ز آب دیده نگشودم
به جامی دستگیری کن مرا ساقی که مخمورم
می صافی اگر نبود به دردی از تو خشنودم
چو آگه نیستند از شیوه ی چشم تو هشیاران
به جامی بی خبر گردان چو چشم خویشتن زودم
صفایی از قدح پیداست امشب از میِ صافی
که عکسی در قدح ساقی ز حسن خویش بنمودم
نسیمی! شست و شویی ده به می این دلق ارزق را
که دلگیر است و تاریک است دلق زرق اندودم

___________________

İmadəddin Nəsimi - Qəzəllər

______

Kristian Carlsson

2012-01-01T00:00:00.042-08:00

__________________

Partridges by Jozef Chelmonski
______________
کریستیان کارلسون
فارسی: سهراب رحیمی و آزیتا قهرمان

پیروزی اگزما

قشنگ ترین رد ِگزش به شکل جام پیروزی؛ نشانه ی خارش اگزماست روی تنم
شعرهایی نوشته بر یون ها . آرزو های پیشکش به پرچم پیچک های نیلوفری .ه
شعر هایی آغشته به گل و لای
چقدر تقلبی ست ؛ وقتی همه با هم می خندند . بیماری های مسری را به این سمت بفرست
حلزون کوچولو، حلزون کوچولو، طناب به هم بافته ی شک . خورشید را غذا بده
تمام پناهگاه را تمیز کن ؛ بتراش . آه ای سرزمین گم شده ! در کلمات دیکته شو

زندگی را از یاد ببر. آفتاب را از یاد ببر در یک کلمه وقتی مرگ می آید وهمه چیز را صاف می کند
آب نبات را از یاد ببر . روز ها را از یاد ببر . درس املا همین چدن شتابان ِ ریخته گری است
پستان بگذار بر دهان پرندگان . پستان بگذار بر دهان ماهیان . خون در شرایط هولناکی بسر می برد
پوست را پیوند بزن. آینده از همین حالا در مرخصی ست .ه
وحالا و اکنون و اکنون ِ حالا... آینده پشت سر بند باز راه می رود
آماده برا ی پرتاب . آماده ی چروک شدن

بوسه هایی که سمت تو می فرستند سلاحی شوک آورند برای کشتار اینهمه تضاد
کلمه نقطه ضعفِ تیز هوشی را می داند ؛ بفهم ! داری عقلت را از دست می دهی
تلو تلو بخور!هالوژن بردار ! هلیوم بردار
به اعماق حمله کن . به سرعت ها حمله کن
ازفرط ِ ناتوانی ؛ آرزوهای غیر ممکن داشته باش. تمام روز را آب نبات بخور
پول ها را بشمار . بار سنگین این سفر را به جامعه زحمتکشان تبعید نکن
منتظر امکانات سامسارا باش. رشوه بگیر از شیطان برای آن شورشی

ابرهای شناور را گردگیری کن . متبلور کن ؛ همه ابر هایی که شاید قهرمان شوند
د رهم خزیده و واصل شده به نیروانا. هر ج و مرج در آسمانی نازک شده
به شیوه زندگیت معتاد شو. مبلغ واقعیت باش. همه ی مبلغان ؛ پرخوراک اند
بر گوشت خوک شعری بنویس و بگذار ته نشین شوند؛ تا وقتی هنوز زنده ای
زمان مومیایی کردن دیگر سر آمده. زمان سوزاند ن جنازه ها سر آمده
زمان پیش مرگ ِ مرگ شدن هم سر آمده. تنها جریانات سود آور را جمع آوری کن
آنها که در لحظه های زود گذر حس ِمردگی دارند.ه
رویاهایت را دوباره زنده کن
دوباره یکی شو با مادرت با پدرت و زود در موقعیتی که دوباره بتوانی ؛ ترکشان کن .ه

________

Bidjan Assadipour

2012-01-01T00:00:00.041-08:00

__________________

Holy Cow- Bidjan Assadipour

گاو مقدس - بیژن اسدی پور

_________________

Shapur Ahmadi

2012-01-01T00:00:00.039-08:00

________________

Elliott Erwitt, Brazil, architecture by Oscar Niemeyer, 1961
__________________
شاپور احمدی

ميهنم

خداوند مي‌سوزانَد مرا.ه
آخر كوره‌راهي تُرد
پوشال های خاكستر
مي‌آويزند به هيچي خشك
هيچي عقيم.
شايد خنجي كدر
زير گونه غلتيد
و تن نازك زمستان سوراخ شد،ه
و سرگردان الان مي‌پلكد.ه
گنجشكهاي خاك‌برسر
در اين هياهو
دست و پنجه‌ام را
آه خدايا مي‌بويند
و در حلقه‌ي جيغ های زنگاری
پلكهايشان مي‌پلاسد.ه
گاهي اين گونه مي‌نشينم
روياروي خورشيد سفيد
تا چاه پرنده
از نو
رخسار را
در خود غرق كند.ه
***
رود سياه
و ماديانهاي پژمرده
با سطلهاي آتشين
بر يراق خود
شرمگين مي‌رسند
به كمينگاه خالي‌مان.ه
تراشه‌هاي رود
و صورتم را
در آخر كلاغ
قايم كردم.ه
و پچ‌پچ پلاسي
از آسمان مي‌كوبدم
آه خدايا در اين بيراهه
رودرروي ميهنم،ه
و سنگ‌لاشه‌ي رخسار را
با زنگار و خس
آراسته است و
مي‌سوزد
مي‌سوزد
گل سرخ
لاي سرانگشتان ننه‌ام
كه مي‌بوسم.ه
و سرسري نيستم.ه
كورمال
همبازي‌ام را يافتم
در جامه‌اي تنيده از زنگار
بافته از تن، آوه او كه
كناره‌هاي سرابچه
شرابه‌هاي نرم و درخشانش
باز در دل گوشتي‌ام خزيد.ه
***
بچه‌ها، من ديگه بايد برم.
ديرم مي‌شه.ه
همينم كافي بود.ه
پس يادتون نره
دوباره مي‌آم سراغ اون گلميخ،ه
چقدر دوست دارم به اون بسته بودم.ه
افسوس، بايد برم خونه.ه
كاش ديگه هيچ چيز نسوزه.ه
مي‌دونم كوره‌راه پشت سرمون
بسته مي‌شه. قربانت.ه
***
ميهنم را غبارگاه سايه‌ها
حتم دارم بيچاره كرده است
آه و آن رمه‌ي گنجشكان شيرين
و آزرمگين، آتش‌پره‌هاي كژدم را
از جامي پرده‌نشين مي‌ربايند.ه
آری، كمانداری پوچ منم.ه

_______

Leila Hekmat Nia

2012-01-01T00:00:00.038-08:00

______________________

The Blood of the Revolutionary Martyrs Fertilizing the Earth-Diego Rivera
______________
لیلا حکمت نیا

از این شهر به آن شهر

بفهم !ه
از این گریه های مادرم
جایی که در خانه پر نشده را به دیگری اضافه کردم
ه"عذابت دردی نبود تا دوری ات عذابم شد که دردی بود"ه
زیر و رو شده ی بافته های این همه حرف...وطنم شد
جهت عقربه ها با امضای من باید می چرخید
اما دیر می رسم به نوشته هایی که تا مچ دستم فاصله دارد
می دانم وقتی الگوی قلب تو اوجی ندارد ،قصه ای ساخته نمی شود هرگز
می شود با تو راه بروم فقط سایه ام راه به راه بیاید ...پرت از این همه سنگ!ه
نسبت خونی ام برسد به رگی که وسط میدان فواره کرد؟ه
این کوچه خاکی دارد که به احترام شما بلند می شود / شد ؟ه
هیس...ه
برای زنده ماندن لای دندان چفت شده هم می توان رگ به رگ برید
از این بریدگی می توانی ادامه بدهی
ه"چقدر تا اینجایم بریده باشم ،خوب است ؟"ه
ببین! چند نفرم تن داده اند به مرده شوری که یکه تازی دارد
ببین ! چند نفر از این چاقوی دسته بریده ... های نفس کش ش ش ش !ه
کاش ...کاش تاریخی بودی که پشت سر گذاشته ام ...با درد
.
.
ساعت هنوز می دوید من اما خلاف عقربه ها دست از کار شستم
از کار... افتاده ام
از کار افتاده یعنی این هوا بلندی را باید به جان خرید
زمین هنوز شروع خالی اش را با من می چرخید / مرشد کم نمی آورد
آنقدر دور گرفتیم تا از این دایره بزنم بیرون
تو آواز بعدی باش در این نوار که شروع خالی اش منم
گرفته دور تا دور ما را درد ... ما لای دندان هستیم باور کنید
اگر کوهی که پشتت بوده بریزد دیگر چه فرق می کند آتش فشان با فواره همین میدان رو به رو...؟ه
"کوه من بودم که از هم می پاشیدم "ه
بیا و با همین قصه ای که ساختم بساز! با اولین پیراهن یقه دارت...دهقان کتاب های من
وقتی باید یقه یک نفر را بگیرم و خودم را رها کنم
هم قطارهایم سیفون را کشیدند و پیاده شدند از این راهی که می روم
تصویرم لای بوته ها تبدیل به کانگرو می شد
یواش یواش برای دردها مادری کردم
اما صدای انسان های زیادی را در آورده ام
.
.
.
برمی گردم به گم شدنم
با حوصله ای که حتی نمی تواند دنباله ی آخرین دعوا را بگیرد ...ه
گناه ما ساختن پل بود در جایی که باید شباهت ها را حفظ می کردیم ...فقط
بیا عقلمان را روی هم بگذاریم ...ببین
کسی پیدا می شود بعد مرگم
شکم ها را در بیاورد از عزا تا اذان ظهر؟ه
تفهیم کن برای چه کسانی تب کرده ام ...تفیهم کن
حالا من مانده ام و این همه ...ه
ما هنوز لای دندان ها گیر کرده ایم ...باور کنید

______________

Mahnaz Talebitari

2012-01-01T00:00:00.037-08:00

____________________

national geographic october 1963
___________________
مه‌ناز طالبی طاری

رَگَم گُرمی‌گیرد
گرگ می‌شوم
رَگِ گرگ با من
در مرگ هم می‌زند
و بی‌من گورش می‌کند
وگر نه ورگ
می‌ماند آن گرگ
که هفت‌بار به شکارم
نفی‌می‌کُنَدَم نم‌نم
تا دود شوم
از هر دو سو

28 اکتبر 2011

_________________________

Bejan Baran

2012-01-01T00:00:00.036-08:00

___________________

Maria Grazia Title-Tulipani danzanti
_____________
بیژن باران

ستاره

آه، نازنین
حال زادروز توست.ه
محفل عاشقان
بیاد بردن توست.ه

ستاره گان در بالا-ه
فروزان و درخشان.ه
دیریست مرده اند-ه
برخی در دور زمان.ه

ولی هنوز نورشان
بجاست در غروب آسمان.ه
زیرا، ببین! چون عشق-
هرگز نمیرد فروغ ستارگان.ه

011811

____________

Massoud Atai

2012-01-01T00:00:00.035-08:00

_________________

A Gallé cut and enamelled ‘Japoniste’ glass cigarette beaker (c . 1890)
____________________
مسعود عطائی

قناری و دارکوب

نهالی نورسیده گفت روزی با درختی پیر :ه
ه"چرا در سینه ی تو دارکوبی جای خوش کرده ،ه
و می کوبد به جانت ضربه های تُند و جانفرسا ؟ه
ولی بر شاخه ی من یک قناری
روز و شب سر می دهد صد نغمه ی زیبا ،ه
و می خواند به گوش ِ من سرود ِ زندگانی را ؟ "ه
درخت پیر پاسخ داد :ه
جان من! ببین این روزگارِ تارِ من را و بدان قدر جوانی را
چو تو من هم زمانی خوش ادا بودم.ه
نه در دل وحشت از مرگ ونه بیمی از خدا بودم .ه
تو را آینده در پیش است ، همچون نوگلی در فصل فروردین
قناری را به دل حتاّ سر سوزن نیاز ِ اضطرابی نیست .ه
ولی این دارکوب ِ پیر و فرسوده یقین دارد
که جز یک جرعه در پیمانه ی عمرم ، شرابی نیست ،ه
و روی بامداد ِ من حسابی نیست !ه

۱۶/۱۲/۱۱

_________

Kristian Lundberg

2012-01-01T00:00:00.034-08:00

__________________

کریستیان لوندبری- فارسی : سهراب رحیمی
__________________

هتل روما، قاهره، ژوئن

حالا بعداز ظهر است
پیراهن تازه شسته بر پنجره آویزان است
آهسته بر باد می کوبد

تو در این اتاقِ ساده هستی
یک صندلی هست، یک میز، یک تخت
تو میخکوب نشسته ای

پشت چراغ
سایه ای از آنچه می شد تو باشی
فکر می کنی به
این زندگی ی سخت
که آدم می تواند روی هم انبار کند
سنگی یا میوه ای

دست نرم است و خالی
آنچه را در خواب و خیال می جستی
در مسافرخانه ای ارزان
در حاشیه ی شهر
او هم برای خودش آدمی ست
مسافر سرزمین غریب

حالا به وضوح می بینی اش
فراهم از چیزی که تو هرگزنخواهی شد
یک چهره ی عمیقتر
منتظر چهر ه ی توست
آن سوی تصویر تو در آینه

حالا کاملا بیداری
اتاقت در طبقه ی چهارم
پرده ها کشیده اند

آن چه روییدنی ست
باید به عقب برگردد
نور به نور می آید
صورتت را بالا برمی گردانی
تیرگی تکیه گاه می جوید
جایی که تو یی
تاریکی تکیه گاهش را می جوید

تو تنها نیستی، تنها نیستی
به همهمه گوش کن
به صداها که جاری اند و ویزویز می کنند
در خیابان پایین: سایه در سایه می رود
ترافیک ،کافه ها . آن نهر آب پهن
که شهر را تقسیم می کند
درخت ها خود را به جلو خم می کنند
خم می کنند تاجشان را در آب سبز

قلبت همیشه باز است
رگی روشنتر
که از میان شب می گذرد
می نوشد تاریکی را که آرام
بر ما احاطه می کند

کتابی در باره ی غیاب می نویسیم
که می شود نفس کشید
حالا دیگر تعلقی ندارم

لامپ های اتاق
در آن سوی خیابان محمد فرید
یکی پس از دیگری روشن می شود
هیچ کس
ساکن تاریک ترین بخش اتاق نیست

نوعی فراموشی ی خاص
تنت را می شوید
حافظه ات را پوست می کند

تو از گوشت پاک می شوی
رها از زمان
حل شده ای
در تصویری ذهنی
فشرده تر و
بزرگتر

****

در باره ی کریستیان لوندبری

کریستیان لوندبری در سال 1966 در مالمو متولد شد. کار شاعری ی خود را در سال 1991 آغاز کرد و از آن تاریخ تاکنون بیش از بیست کتاب شعر و رمان منتشر کرده است.ه ه ه ه هه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه
بی شک او از بزرگترین شاعران معاصر سوئد است که بزرگترین جوایز شعر سوئد را هم به خود اختصاص داده است. لوندبری به عنوان منتقد حرفه ای شعر با بزرگترین روزنامه ها و نشریات ادبی کشورسوئد همکاری می کند.ه ه ه ه ه هه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه

___________________

Mohammad Bagher Kolahi Ahari

2012-01-01T00:00:00.033-08:00

__________________

Carlos Schwabe- Le Faun (1923)
______________
محمد باقر کلاهی اهری

خودم

خودم بودم پروانه ای که داشتم می آمدم
و کوچه ای گود بود که مثل صدف در خانه پریزاد بود!ه
پریزادی که اسم پروانه ها را بداند
به جای گل ها می نشیند و پروانه ها را صید می کند
و بال هایشان رابا سنجاق می چسباند روی طلق سبز
می ذاردشان پشت صفحه طلق
و صفحه بعدی را ورق می زند!ه

من حالا در بهشت پروانه ها
به سکوت و جاودانی رسیدهام
و در قطار پروانه ها
پادشاهی هستم
در یک سلسله دور و دراز !ه

_______________

Richard Brautigan

2012-01-01T00:00:00.032-08:00

________________

ریچارد براتیگان- فارسی : یاشار احد صارمی
__________________
خدای من ! از بس که تو خوشگلی داره بارون می زنه

اوه مارسیا
می خواهم زیبایی بلندِ طلایی تو را در دبیرستان ها درس بدهند
تا بچه ها یاد بگیرند زندگی خدا را شبیه موسیقی در زیر پوست
و آوایش مثل پیانوی طلوع آفتاب
می خواهم برگ نمرات دبیرستانی ها این طوری باشد :ه
نواختن با شیشه های نرم
بیست

جادوهای کامپیوتری
بیست

نامه نوشتن به کسانی که تو دوست داریشان
بیست

کشفِ دنیایِ ماهی ها
بیست

زیباییِ بلندبالای مارسیا
بیست و یک !ه

Gee, You’re So Beautiful That It’s Starting to Rain
Richard Brautigan
Farsi:Yashar Ahad Saremi

Oh, Marcia,
I want your long blonde beauty
to be taught in high school,
so kids will learn that God
lives like music in the skin
and sounds like a sunshine harpsichord.
I want high school report cards
to look like this:

Playing with Gentle Glass Things
A

Computer Magic
A

Writing Letters to Those You Love
A

Finding out about Fish
A

Marcia’s Long Blonde Beauty
A+!

from The Pill Versus the Springhill Mine Disaster, 1968
Houghton Mifflin Company, New York, NY

_______

Gee, You're So Beautiful Its Starting To Rain

____

Hassan Alizadeh

2012-01-01T00:00:00.031-08:00

_________________

Nicholas Roerich, language of bird (1920)
_____________
حسن عالیزاده

بانو با سگ ملوس

با چشم های زرد
آن دخترک حواس مرا پاک پرت کرد
او را ندیدید
با آن سگ سیاه ملوسش ؟ه
پیراهنش بنفش بود
چترش بنفش
گل های نرگس را
من از حواسپرتی
جای گل زنبق..ه
نه!
منظور تعویض گل ها نیست
او را ندیدید
حیف
میخواستم بپرسم
از او ؛ سگش فروشی ست.ه

___________

Ensieh Akbari

2012-01-01T00:00:00.030-08:00

_________________

Africa dress by Olaf Hajek
_______________
انسیه اکبری

چمن‌ها،ه
توی تاریکی
بی‌صدا
رشد می‌کنند...ه
و سگ نا‌له‌های تجاوزشان را به بیرون
تنها من می‌شنوم
که
کودی
ه ه مرغوبم...ه

__________________

Mehrnoosh Ghorbanali

2012-01-01T00:00:00.029-08:00

_______________

First Snow, 2006 by Andrey Aranyshev
______________
مهرنوش قربانعلی

كوك(3)ه

ه«آن گل سرخي كه دادی
در سكوت خانه پَژ ... مُرد»ه

چه‌قدر خاطره‌ام را تصنيف‌ها مي‌خواهند
بوته‌های قالي ازسرخي گونه‌ام پژمُرده نمی شوند
و تابلويی لكه‌هاي رنگ را وقت ملاقاتم
از انگشتش پاك نمی كند
فكر می كنی جهان آن قدر ديوار دارد
كه ديدارهايمان را در آغوش بگيرد؟ه

ه« آن گل‌سرخي كه دادی»ه

بالش‌ها چه خواب سنگينی دارند
از ضربان جاز نيز پلك باز نمی كنند
ه«آن گل سرخي كه دادی»ه
صفحه برگشته است
چای ديگری بريزم؟ه

___________________

Fatemeh Haghverdian

2012-01-01T00:00:00.028-08:00

________

Safavid-era caravanserai in Mahyar, Iran.
__________
فاطمه حق وردیان

درست شبیه همان کاروانسرای پیر
که زل زده بودیم به چروک‌های صورت‌اش
درهای دل‌ام را
چارتاق باز گذاشته‌ام.ه
می‌آیند و می‌روند
می‌روند و باز نمی‌گردند
مهمانان یک روزه
یک هفته‌ای
یک ماهه. . .ه
بعد از این
درهای خانه‌ام را
به روی کولی‌ها باز می‌کنم
به روی کولی‌های بی‌قراری چون خودم!ه
قرار نمی‌گیرم
دیگر کنار خواب های هیچ مردی قرار نمی‌گیرم. . .ه

________________________

Sohrab Rahimi

2012-01-01T00:00:00.027-08:00

____________

Elliott Puckette (American, b.1967). Untitled, 2009. Ink on paper
____________________

سهراب رحیمی

دشت های سرد سوئد

چنان در سکوت راه می روی
که هرگز نشانی از صدایی نداشته ای.
نه اقامتگاهی برای حقایق که تصویر شود،ه
نه جستجویی برای آزادی، نه دری به روی تبعید .ه
وضعیت وجودی ی رنگی، یا شعری از درد
از زمینهای دور؛ه
با احساسی غریب، از دشت های سرد سوئد می گذری.ه
شعرها، چون گلوله از گلویت پرتاب می شود.ه
و خلوت ؛ اینجا بهانه ای ست
برای نوشتن واژگان بی انعطافی که سیاهند در آزمایشگاه
در سایه ی آینه ای، که پژواک شعر می شود
تا سایه های حضورت
شکل چشمی شود در فصل های اجباری

بیوگرافی سهراب رحیمی

_______________

Azita Ghahreman

2012-01-01T00:00:00.026-08:00

_______________

آزیتا قهرمان
_______________

از دور سگی نشسته ایم بر سطح ماه

برای ما که در آب ها ی فلک بی سرافتاده اییم
و عکس لخت مان تماشایی ست
برای آسمان و تیغه هایش روی گلوی ما چه اتفاقی می افتد؟ه
برای دهانِ تلخ و پر شکر ه ه هوایی که این همه بادا باد...ه
هیچ وقت جوشان وه ه اینهمه لبریز در عمرم نبوده ام

خواب و خلنگ ها راه افتاده روی خاک
کلوخ و سنگ حتی ه ه دست و پا در آورده
و موسیقی شبیه هیچ جانوری سوسو نمی زنده ه مگر که عشق
با شاخک های خیس و پهلو ی کج بعد ِ سم پاشی
یک ور ولو روی کاشی های ِ سفید
مرگ هم صد جان نبوداین قدرکه عشق
با کلاه بوقی و کشتی کاغذی
و آدم های زیادی به روی عرشه
هی چشم می شوند برای کوسه ها ه ه لب و دماغ برای امواج

این همه زخم ...دردهانم هیچ وقت پنهان نکرده بودم ه ه برای خندیدن
و سکوت پوزه ام را با گچ ه ه این طور نا بکار ...!ه
به اردکی مریض چترم شبیه نبود
تا ماهرانه از پاییز رد شوم

چرا که نوشته اند جز سایه به ما مهلت نمی دهند
چرا که جز دستمالی به دور گردنم ه ه حدودی نبود در جغرافیای من
و من دیوانه واری ِ چاه بود م در گودی دو کوه
ناچاری آسمان برای ریزش در رنگین کمان
برای هیچ و زمین ِمن که تو بودی
پیراهنی از گوشت خواهرم به رنگ ِسرو پوشیدم
و کلمات از وضوح تاریکی ه ه غایب شدند

اینهمه سر به راه و کج ه ه هیچ وقت
گیج ؛ تف نینداخته ام روی خودم شاید کمی گرم تر شوم
و نقش فنجان تفاله ای جفنگ از وق وق و
سطرها ریسمان ِلقی بود اطراف این صدا
آیا من واقعا یک تکه شیرینی از خامه و عسل خواهم شد در بشقابی قشنگ ؟؟ه
یا فراموش ....ه
خورده می شوم ؟ه
مورچه های درشت قرمز ذره ذره مرا تا لانه می برند؟ه
بهارکه بیاید
در شاید ِ دهان ِ پرند ه ای سیاه
آیا دوباره سیب می شوم در منظره ؟ه

____________

Zobeydeh Hoseini

2012-01-01T00:00:00.025-08:00

________________

DeLand, FL, 1996 1996 © Dan Biferie
___

زبیده حسینی

باید یکی میشدیم تا از جیب این خبابان گُر گرفته بیرون / از پیراهنی که تن کرده ست تیرهای برق را / بیرون ..ه
ه(دکمه های از تو افتاده را / لای انگشت های کوچه باز می کنم)ه
بیچاره آن که فکر کرده ست از زرق و برق خیابانها سر از آدمهای تو در می آورد /ه
مانده ام این گرگ های از دهان در آمده را روی کدام کاغذ می نویسی که هی زوزه می کشند جهان را ؟!ه
من که نه توی این تاکسی ها چشم گم کرده بودم / نه توی آن چشمه ها تن/ه
حالا تو هی پلاک اشتباه به خوردم بده
خیابان شدیدا" خیابان است
به دست هایش نرسیده ترس خورده ام
به ترس هایش نرسیده /حرص .ه
بگو چند خانه در من دویده ای درختان را ؟ه
که برنزه روی و سیاه موی / برگهایم را سپید بالا گرفته ام / یک دست جام باده و یک دست ... /ه
با این مداد مگر می شود روی تن تو شعری نوشت که خدا خوشش بیاید درخت جان !؟ه
دست که نمی شوی / تنه می شوم
حالا هی پشت پا بزن کوچه ام را
دیوارهای حیاط ِنداشته ام را
پارکینگ ِ بوی سیگار گرفته ام را
در گیر و دار دست و پایی که در من دست داشته اند
دبستان شاخه های تو اینجا چه می کند بچه ؟!ه
بیرون بزن از کوچگی ام
وتکه های سبز م را /در بیست و چند حلقه بچرخان /ه
من نیمکت شده ام /ه
و کلاغ ها
بر گور بی جنازه ی این شهر
قارقار می کنند .ه

از جایی شروع می شوی/ که ادامه اگر داشته باشد مرگ/ وصله ی ناجور ِ دلت می شود ،ه
/ دستی / که به بند می کشد آتش را /ه

از جایی شروع/ که خیس اگر ببارد خاموش / جهانی فرو می غلطد از تن/ه

ه( سنگی که لنگ مانده است / از دست و پای رودخانه ، کش می آید /)ه
در کجای خانه ی باد آرام می گیرد

از همین جا شروعت کرده ام /و سطرها اگر بگذارند/ه
تکه های صیقل خورده ات/ه
چسبیده به جغرافیای کاغذ / ریشه از رنگ ها می گیرند.ه

ریخته در آمد و شد کلاغی / که مرا می برد /که از من می پرد /ه
و چه زردها از افتادنم / قصه می شوند

ریشه بر طنابی بسته ای / که شروعم می کند /ه
باد دست بر دارم نیست

از "هر جای " شروعت / به پایان مسیری می رسی /ه
که در ابتدای ات من به پایان رسیده ام

________________________

Sheida Mohammadi

2012-01-01T00:00:00.024-08:00

____________________

Afshin Pirhashemi
_______________
شیدا محمدی

آخرین نامه ی عاشقانه

آهوی مرده ام ( هوا تاریک است و عقبتر اگر برگردم می خواستم نامه ای برایت ... ) نمی توانم بنویسم ه ه ه نمی توانم رنگ ها را بفهمم !ه
سطرم وسط راه مانده است ( مثلِ کسی که همه اش منتظر بودم و گفتند رفت و در کوزه ای گم شد ) و از اینجا به بعد هوا همه اش تاریک است و سرد ...ه
خوب شد کمی از موسیقی در گوشم ماند و تو میان سروهای خیس گنبدی با ارواحِ مست
و اسب های رنگارنگ که از چشم هایت همیشه می رفتنند طرف صبحی که پیشبینی شده بود ( حتی در مرکبت حلول کنم بیایم به زبانت راضی ام !ه ه ه یک نفس پر از گنجشک و ریشه ها و باران ای کاش ! )ه

ه- کاش خودش بودی تاریکی ه ه ه خانه ای آن بالا و آتشِ مخفی در گلوی هوا

آهوی مرده ام (خانه ی قرمز روی کارت پستال فقط در ذهنم . تختی سفید و گرم. می خواستم بنویسم... ) نمی توانم و شهر به خواب ابدی فرو رفته است
می دانم می دانم دیگر نیستم
درست مثل زمانی که من درخت و میز و ساعت بودم و تو هیچوقت نبودی !ه
سطرم وسط راه مانده است و این چشم ها انگار می خواستند زل بزنند به شکلِ وحشی رنگ ها ه ه ه به گرمای کهربایی خودت
به خودِ خودت ...ه
از اینجا به بعد نه کوه و صحرایی خواهد بود و نه اسب و تفنگ
خداحافظ سردترین زمستان قشنگم
خداحافظ شیرین ترین سفرهای ستمگرم
به راویان اخبار از خواب هایم بگو و از غارهایی که همیشه در پی من بود با صداهای نامرئی
از گردنبند بنفشم ( از بهشت برایم دزدیده بودی ) که دست هایت را می شناخت ...ه

_____

Mahtab Keransheh

2012-01-01T00:00:00.023-08:00

________________

Al-Attarine Madrasa in Fez, Morocco
_________________
مهتاب کرانشه

نامه ای بود به هفت اقلیم ربّانی
سازهای زبان را گشوده ،بر قفلی که با باد می آمد
دست های اهریمنی در پرزهای کلمه
چشم ها در قعر شیطانی ِخود،هوووی کش! ه
آفرینش با آیه های رخ به رخ
وانگشت ها تنیده بر گوری هفت هزار ساله و حجتِ سفرهای حرام
یک روز خدا از سر این دیوارها گذشت و پوست انداخت بر نگاه خود با زمزمه ای برای جهانیان ...آه چه کرده ام!؟ ه
تو بی خیال بو می کشی همه ی سلول های هوایی ت را
و من برای آدم کوچولوهای ته نشین در طبقه ی هفتم آسمان ،هورا
پس ، روزتان خوش باد صنم های بته جقه ای پیرایه و زمین
روزتان خوش باد صداهای زوزهِ کش ِ فک های منزوی
روزتان خوش باد همه ی حواس های نود و نه گانه ی بروز در رمزِ اهورا مزدا و گات های خطور
من تائیدیه ی همه ی آینه ها را گرفته ام! ه
با دروغی ترین فلسفه های چین و ماچین
پس تو هم به ترتیب شنیداری اشیا ، نامه را بشور در صد پَرِمثنوی

کلمه وزن ندارد!ه

کلمه را صدا کن و بینداز روی مرام نامه ی موسیقی و پروازش بده برود پشت مُشت هایی که هیچوقت نبوده ای و تا از پوست ات بیرون زد یک سایه ی قبراق پشت به حرکات زیر زیرکی ات می نوازدت آرام اگر ببینی و این همه در آینه است شاید که نشکنی اش!ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه

_________

Jahangir Sedaghatfar

2012-01-01T00:00:00.022-08:00

___________________

Misha Gordin, Crowd #39
__________
جهانگیر صداقت فر

ه" خوش آهنگی ِ صوتِ دُهل از دور !"ه

ه...هنوز
ه ه ه ه تا زوالِ
ه ه ه ه ه ه ه هنوز
راز‌هایِ زبان بسته‌ی مرموز.ه

***
هی‌
ه های
ه ه هوی!ه
چند رباط باقی‌ تا مقصدِ مقدّر،ه
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه تا پردیسِ سکوت ؟ه
چند منزل تا برکه‌ی سراب،ه
تا سراچه‌ی خاکیِ خواب
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه خواب
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه خواب ؟ه

کورمال،ه
پرسان پرسان و سلّانه
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه به آهنگِ دهلیزِ ظلمات
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه از "آستانه‌ی اجبار" می‌‌گذریم -ه
سرمست یا سرشکسته
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه در می‌‌گذریم.ه

سفر جنجالی بود و "از تهی سرشار"؛ه
دشخواری تجربه گفتی‌ خوش بود امّا
اگر تو
ه ه تا مسافتِ یک فلسفه
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه از معرکه دورترک ایستاده بوده باشی‌!ه

***

باری -ه
به رغم زشتیِ ناکسان و
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه چشم تنگیِ دستِ سرنوشت،ه
هنوز
ه ه گذار از این گذرای بی‌ نظیر
معجزتی شگرف آفرین بود و بس زیبا؛ه
و دریغا
که می‌‌تواند این دو سه‌ امروز
سخاوتمندانه زیبا باشد هنوز.ه

***

سرودِ این همه ساز را امکانِ سماع بود
مگر در پرده‌ی تنهایی
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه تنهایی
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه تنهایی.....ه

*********

تیبوران- ۲۶ دسامبر ۲۰۱۱

___________________

Sahand Aghaei

2012-01-01T00:00:00.021-08:00

__________________

Gillles Peress - Iran 1979, Tourists in Kurdistan
_________________
سهند آقایی

کلاغ‌پر برای عموهام

1
وقتی همه خواب بودند
و خمیازه با بوی زیرپوشِ جمعه رَم می‌کرد
من بودم و تفنگِ ترقّه‌ای
و نارنجیِ پاخورده‌ی قالی
که تا تولدم برای دوچرخه می‌ترسید
و مردمک‌های پریده تا انار
می‌رفت لای چشم‌های در
تا خمپاره با پاهای پدره ه ه ه ه ه پَر!ه
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه کلاغ ه ه ه ه پَر!ه
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه گنجشک ه پَر!ه

2
همیشه خودکارِ قرمزی که خونِ کاغذ درآوَرَد
تف می‌کند به صورتِ خسته‌ای که از مردگی باد می‌کند
تف می‌کند به تحرّکِ صامتِ ران‌های چاقِ تابه‌تا
به عموهات/ هالیوود/ بن‌بست/ کودتا
شک می‌کند به دیوانه‌ای که هر چه می‌دود از من به کوچه سنگ!ه
سر می‌کشد از چالوس و پیچ و صبحانه
و بوی دهانی که درگرفته میانِ انگشتِ اشاره و بینی...ه
نرگس! نبوده‌ای که بدانی
عشق می‌کنم که بخوابی!ه
با دیوار/ شعر/ حمام
پاندا/ ژیلت/ سیگار
شیشه/ دوچرخه/ پدر/ انقلاب/ انقلاب/ سینما/ قالی
احمق نبوده‌ای که بدانی!ه
مردی که پرتقال‌های عادتش خونی‌ست‌‌
همیشه بی‌خودی لم می‌دهد به خاقانی
طاووس بین!ه
که سیگار می‌کشد...ه
وانگه از آبی
تشبیه می‌کنی به پیچک و اردیبهشتِ سنجابی
که عاشقت بشن واسِ اخلاقِ سگیت
یا گوش بدن فقط که تو حرف بزنی
واسِ پررو بودنت
واسِ دیوونگیت
واسِ دختری که هم قافیه نیست
تو بگی هست
اون بگه نیست
واسِ مادربزرگ
طفلک قصه نگفته بود ولی
تلمیحِ ظریفی زده بود پشتِ پاهای من از حنا
منشآتِ شاتوت می‌چکید از لباش و کربلا
صدا: رفته بود زیرِ چرخ وه ه چراغِ زنبوری
تصویر: شکسته بود توی حوض و هندوانه و قالی
هوا هم ـ بی‌پدرـ : ه سرد!ه
همیشه آن بادی که پشتِ شیشه می‌ریزد از برگ
چشم‌های تو را تا زمین بهانه خواهد کرد
چرا پشتِ این همه لیوان کمین کنم؟ که چی‌؟ه
ای مات!ه
ای یگانه‌ترین مات!ه
دست‌هایم را می‌گذارم روی تمامِ عیب‌هات
عیب از کنارِ دامنی که می‌زنی بالات
رقصی چنان که پرده بگوید هوای چنگ
شیدا شده برای چی شیدات؟ه
پیدا شده
تصادفی
پیدات!ه

___________

Granaz Moussavi

2012-01-01T00:00:00.020-08:00

_________

David Maisel - Library of Dust 55-559, c-print, 2005
_________________
گراناز موسوی

اسرار گنج دره ی جنی

در زندگی زخم هایی هست که مثل خوره روح را به فاک می دهد
زخم اهل دره ی جنی و بچه ی تهرونی
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه که هر شب با زلزله می خوابد
هر صبح
اعصابش را از اطراف پایه های تختش جمع می کند
با سریش به سرش می چسباند و خیلی شیک
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه در پایتخت قدم می زند
زخم کلاغی که هیچ وقت به خانه اش نرسید
زخم دستان جوانی که چسبیده به دسته های چمدان و
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه تک دست بالای علم و علوم غریبه
غربتی به غربت دیگر پیر می شود
دستان جوانی که زیر برف مدفون شد
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه یادت هست؟ ه

فردا
فردای روزی که این سطر را برای تو می خوانم
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه روز جهانی زخم است
روز منی که اهل ویرانم و مدام پلکم می پرد
و کفش هایم جفت می شود
و به جمعه می چسبد
به دلم برات شده فردا سودابه با جلیقه ی ماهوت
مچم را روی پله های طیاره می گیرد
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه به سر نوشتم خلخالی تازه می بندد
فردا اگر یادم بماند و قرص های زخمم را به فراموشی ام بچسبانم و
پماد روحم را به دسته ی چمدان هایم بمالم و
حناق تاریخی ام را پاشویه کنم و
دستمالی خیس روی گونه های کلاغ پشت پنجره بگذارم … ه
عصری که کفش های تق تقی ام را بپوشم و
موهای بلوندم را کنار ماتیک و هفت من سرمه ی کاشان
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه تکه تکه کنم
درست سر ساعتی که روزنامه ی تعطیل به دکه نمی رسد
توسری ام را جلومی کشم و خوب که تکه شدم
قالی کرمانم را از در به آسفالت های پاره می زنم و دست انداز
بعد از کنار آرش هایی که تیر می کشند و
تکیه به تیر های غروب می دهند و
تیر می خورند
ه ه ه ه ه ه سلانه می گذرم

از ته کوچه به شرق نه
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه غرب نه
شرق! می اندازم توی انقلاب و دور آزادی می گردم
شرق ! ه
مصدق را تا ولی عصر پیاده گز می کنم و
همین طور حکایت نعش است که شرق شرق! پشت سرم
از کنار زنبیل ها و رهگذرانی کشته و مرده رد می شوم و
به هیچ مردی نمی گویم "که او زنده نیست" ه
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه "او هیچ وقت زنده نبوده است" ه

از ظهیرالدوله که مردود شدم زبانم را گاز می گیرم
به امامزاده طاهر که می رسم
از این همه کشتار پشت قباله ام توبه می کنم
و رو به قبله برای شمشاد های شمیران فاتحه می خوانم
فوت می کنم به فردا که روز جهانی زخم خاک است و
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه منتظران ظهور زلزله

حالا اذان به افق دیوانه ای ست که از آن تکه های هیهات است
متولد روز زخم
اهل روزهای بیات و شب های دو آتشه
اصلا به من چه که آن همه آرش از شاهنامه جا ماند و
حکایت پایتخت
ه ه ه ه ه ه ه ه پایه ی تخت و گم گم زخم هایی که در عکس گم شده ها ست : ه
نامبرده زنی ست که دچار اختلال حواس است و تاریخش را هم نمی داند
در زندگی زخم هایی هست که فاک تو سرم اگر دروغ بگویم. ه

ه(شهریور ۱۳۹۰) ه
_________________

Photo above: Library of Dust depicts individual copper canisters containing the cremated remains of patients from a state-run psychiatric hospital. The patients died at the hospital between 1883 (the year the facility opened, when it was called the Oregon State Insane Asylum) and the 1970s. Their bodies, approximately 3,500 canisters, have remained unclaimed by their families.

_____________

Youssef Sadigh

2012-01-01T00:00:00.019-08:00

_______________

Ambrotypes by Misha Burlatsky
________
یوسف صدیق(گیلراد)

رصد

تو را چون سیاره‌ای رصد کرده بودم
نه‌ در منظومه‌ای کهکشانی
که در منظومه‌ی خواب و خاک و خرابات.ه
تو را ردیابی کرده بودم.ه
سرو نبودی. ماه نبودی.ه
الهه‌ی واژه‌ها در لال‌ترین غروب زمان بودی.ه
تو را کشف کرده بودم
با همین تلسکوپ که به سویم گرفته‌ای
و با همین فضاپیما
که اکنون چون گنجشکی وامانده
بال‌هایش را به شیشه‌های پنجره‌ات می‌کوبد.ه
. . . .
هی‌...هی‌...هی‌... دیوانه من... دیوانه من
که خودم را گرفته‌ام
در گنجشکی که سیم‌هایش را بریده‌ای،ه
جیک هایش را گرفته‌ای.ه
مرا بگو که نمی دانستم
تلسکوپ‌ها هم خیانت می‌‌کنند
و آدم‌های کوچک هم اشتباهات بزرگ.ه
انگار فضانوردی هستم که بخت‌اش را
در قرعه کشی‌ تورهای فضائی باخته است.ه
. . . .
کاش به ارابه‌ای قئاعت کرده بودم
که گوزن‌ها در شب آسمان به دنبال می‌‌کشند.ه
شاید زیر درخت کاجی که کاکل‌اش برفی ‌ست
نشانی‌ دیگری انتظارم را می کشید
و تو هرگز نامم را
در پوشه‌ی بازندگان، بایگانی نمی‌کردی
و من جشن‌های زمستانی را از یاد نمی بردم.ه
. . . .
تو را چون سیاره‌ای رصد کرده بودم.ه

۳ دی‌ ۱۳۹۰/ ۲۴ دسامبر ۲۰۱۱

________________

ALI REZA SEYFEDDINI

2012-01-01T00:00:00.018-08:00

________________

Hamada Chimei, Mad Man, 1962
______________
عليرضا سيف الديني

نويسنده

نسيم‌ ملايمي‌ از پنجره‌ نيمه‌ باز تو مي‌آمد. آفتاب‌ِ دم‌ دماي‌ِ ظهر، سايه‌ي‌ درخت‌ِ توي‌ حياط‌ را روي‌ ديوارنقش‌ زده‌ بود. روي‌ ديوار سايه‌ي‌ بالاتنه‌ي‌ نويسنده‌ بود و سايه‌ي‌ دوازده‌ شاخه‌ي‌ باريك‌ و بلند كه‌ ه انگار ازسر و شانه‌هايش‌ روييده‌ بودند. اين‌ نقش‌ را نويسنده‌ به‌ دفعات‌ ديده‌ بود؛ گاه‌ لرزان‌، گاهي‌ محو و پريده‌رنگ‌، و چندين‌ بار مثل‌ حالا ساكن‌ و سياه‌. اين‌ بار امّا گذشته‌ از سكون‌ و سياهي‌، حامل‌ معنايي‌ تازه‌ بود.نويسنده‌ كه‌ حالا پشت‌ِ ميز كارش‌، پشت‌ به‌ پنجره‌ نشسته‌ بود، و صداي‌ گريه‌ي‌ بچه‌ همسايه‌ را مي‌شنيد ونمي‌شنيد، لابلاي‌ سايه‌ي‌ شاخه‌ها گريه‌يي‌ را مي‌ديد كه‌ مثل‌ِ نقش‌ روي‌ ديوار ساكن‌ و سياه‌ نشسته‌ بود.نويسنده‌ پيش‌ خودش‌ فكر مي‌كرد كه‌ مي‌تواند بي‌آن‌ كه‌ سر بچرخاند، مطمئن‌ باشد كه‌ بالاي‌ درخت‌ِ توي‌حياط‌ هيچ‌ نيست‌ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه
درست‌ يك‌ لحظه‌ پيش‌، به‌ محض‌ ديدن‌ سايه‌ي‌ گربه‌ ياد مصرعي‌ از شعر يك‌ شاعر بزرگ‌ افتاده‌ و باخود گفته‌ بود: «شاخه‌ خط‌ِ اضطراب‌!» آن‌ وقت‌ از كشف‌ اين‌ پيام‌ گنگ‌، احساس‌ لذتي‌ وصف‌ناپذير به‌ اودست‌ داده‌ بود. اما اين‌ حس‌ لذت‌ در كمتر از چند ثانيه‌ به‌ تنش‌ عصبي‌ خفيفي‌ مبدل‌ شده‌ بود كه‌ درست‌مثل‌ نقطه‌اي‌ نوراني‌ در دور دست‌ِ ظلمت‌ لمبر مي‌خورد و در اين‌ ميان‌، نويسنده‌ به‌ رهرويي‌ مي‌مانيست‌كه‌ نور را مي‌ديد، ولي‌ راه‌ رسيدن‌ به‌ آن‌ را نمي‌دانست‌. اين‌ بود كه‌ چهره‌اش‌ عبوس‌ به‌ نظر مي‌رسيد.نمي‌دانست‌ كه‌ منشاء آن‌ حس‌ّ ناخوشايند كجا است‌. ولي‌ هر كجا كه‌ بود، حالا شكل‌ پنجه‌اش‌ را داشت‌؛با دوازده‌ انگشت‌، كه‌ صورتش‌ را چنگ‌ زده‌ بود و در همان‌ حال‌ مثل‌ غليظي‌ راه‌ گلويش‌ را بسته‌ بود.ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه
فكر كرد حرف‌ بزند، بلند حرف‌ بزند، بلند بلند، مثل‌ هميشه‌، طوري‌ كه‌ انگار در حضور شخص‌ديگري‌ است‌. حرف‌ بزند، سؤال‌ كند و براي‌ سؤالش‌ مثل‌ كسي‌ كه‌ مورد خطاب‌ باشد، جوابي‌ دست‌ و پاكند. اين‌ بود كه‌ از شخصي‌ كه‌ نمي‌دانست‌ حضورش‌ را در كدام‌ نقطه‌ي‌ اتاق بايد تصوّر كند، پرسيد: «تو هَم‌ اين‌ درخت‌ را مي‌بيني‌؟»ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه
اين‌ آغاز گفتگو نبوده‌ و نويسنده‌ به‌ خوبي‌ مي‌دانست‌ كه‌ اين‌ پرسش‌ تنها پايان‌ِ يك‌ گفتگوي‌ دروني‌است‌. ولي‌ اين‌ بار هم‌ صداي‌ جيغ‌ بچّه‌ جريان‌ گفتگو را قطع‌ كرد. صدايي‌ كه‌ حالا نويسنده‌ آن‌ را مثل‌دستي‌ مي‌ديد كه‌ توانسته‌ بود دهان‌ِ دوّمي‌ را ببندد. با غليظ‌ قلم‌ را توي‌ دستش‌ فشرد، و وقتي‌ صدا اوج‌گرفت‌، آن‌ را روي‌ كاغذهاي‌ روي‌ ميز انداخت‌، پشت‌ به‌ پشتي‌ صندلي‌ داد و در حالي‌ كه‌ پلك‌هايش‌ داشت‌ به‌ آرامي‌ بسته‌ مي‌شد، به‌ نظرش‌ رسيد كه‌ سايه‌ي‌ گربه‌ دارد حركت‌ مي‌كند. سايه‌ روي‌ خطّي‌ ممتدبه‌ راه‌ افتاد. سُريد روي‌ ديوار و رسيد به‌ دراتاق‌ و به‌ شكل‌ يك‌ چفت‌ درآمد. نويسنده‌ ديگر تكان‌نمي‌خورد. يك‌ نگاه‌ گذرا به‌ چهره‌اش‌ كافي‌ بود تا مرگ‌ او را تأييد كند. امّا طولي‌ نكشيد كه‌ اوضاع‌ به‌يكباره‌ تغيير كرد. دستي‌ كه‌ سرِ او را توي‌ كابوس‌ زير آب‌ كرده‌ بود، با صداي‌ جيغ‌ بچّه‌ ناپديد شد. درِ اتاق نفس‌ عميقي‌ كشيد. گربه‌ي‌ سياه‌ تلپّي‌ افتاد روي‌ ميز، قلم‌ را به‌ دندان‌ گرفت‌ و به‌ چابكي‌ روي‌ كف‌ اتاق‌ پريد و لاي‌ در نيمه‌ باز غيب‌اش‌ زد و دراتاق‌ با صداي‌ گوش‌خراشي‌ بسته‌ شد.ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه
نويسنده‌ از پشت‌ِ ميز پا شد و خواست‌ به‌ سمت‌ِ در راه‌ بيفتد كه‌ سرش‌ گيج‌ رفت‌. دست‌ به‌ لبه‌ي‌ ميزگرفت‌ و ايستاد تا بلكه‌ سرگيجه‌اش‌ آرام‌ بگيرد. بعد در حالي‌ كه‌ تلو تلو مي‌خورد، خودش‌ را به‌ در اتاق‌ رساند. دستگيره‌ي‌ در را كه‌ مي‌چرخاند، به‌ ياد دوّمي‌ مي‌افتاد. دوّمي‌ چه‌ فكري‌ مي‌كند؟ چيزي‌ به‌ ذهنش‌نرسيد. بي‌آن‌كه‌ سربچرخاند فكر كرد كه‌ هنوز آن‌جا است‌، پشت‌ِ ميز.ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه
درِاتاق‌، طوري‌ كه‌ انگار يكي‌ آن‌ را به‌ طرفش‌ هل‌ داده‌ باشد، به‌ شتاب‌ باز شد و محكم‌ به‌ كاسه‌ي‌زانوي‌ پاي‌ چپش‌ خورد. گيج‌ و منگ‌ از اتاق‌ خارج‌ شد. از اين‌ كه‌ هيچ‌ دردي‌ در پايش‌ احساس‌ نمي‌كرد.خوشحال‌ و متعجّب‌ بود. با خود گفت‌: «به‌ خير گذشت‌.» از جلو در آشپزخانه‌ كه‌ مي‌گذشت‌، صدايي‌شنيد. سرچرخاند و نگاهش‌ به‌ گربه‌ افتاد كه‌ تا او را ديد، از لاي‌ پنجره‌ي‌ نيمه‌ باز بيرون‌ پريد. دست‌ به‌ديوار گرفت‌ و به‌ طرف‌ در راه‌ افتاد.ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه
توي‌ راهرو بيرون‌ يك‌ لحظه‌ سايه‌اي‌ را ديد كه‌ زير در ورودي‌ همسايه‌ ناپديد شد. به‌ نظرش‌ رسيد كه‌گربه‌ از شكاف‌ پايين‌ِ درِ ورودي‌ وارد منزل‌ همسايه‌ شده‌ است‌. از اين‌ فكر خنده‌اش‌ گرفت‌. چون‌ شكاف‌ پايين‌ درِ ورودي‌ چنان‌ باريك‌ بود كه‌ گربه‌ براي‌ ورود به‌ خانه‌ بايد به‌ شكل‌ مقوّا در مي‌آمد.ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه
نگاهش‌ را كه‌ از درز پايين‌ در برداشت‌، قلمش‌ را ديد كه‌ در فاصله‌ي‌ اندكي‌ از در همسايه‌ روي‌ كف‌راهرو افتاده‌ بود. لبخند زد و قدمي‌ به‌ جلو برداشت‌. امّا همين‌ كه‌ آمد آن‌ را بردارد، در باز شد و مرد همسايه‌ بي‌خبر از همه‌ جا، پايش‌ را روي‌ قلم‌ گذاشت‌. بچّه‌ي‌ همسايه‌ جيغ‌ زد. قلم‌ زير پاي‌ مرد همسايه‌ با صداي‌ قرچ‌ شكست‌. نويسنده‌ كه‌ حالا خم‌ شده‌ بود تا قلمش‌ را بردارد، همان‌ طور مانده‌ و از پايين‌سرچرخاند و نگاهش‌ روي‌ شكم‌ برآمده‌ي‌ مردِ همسايه‌ ايستاد. همسايه‌ صداي‌ قرچ‌ زير پايش‌ را شنيده‌ بود امّا هنوز نمي‌دانست‌ كه‌ چه‌ اتفاقي‌ افتاده‌ است‌. به‌ محض‌ ديدن‌ نويسنده‌، پايش‌ را پس‌ كشيد و باديدن‌ قلم‌ِ شكسته‌ با دستپاچگي‌ دولا شد و آن‌ را از كف‌ِ راهرو برداشت‌. نويسنده‌ قد راست‌ كرده‌ بود و به‌قلم‌ شكسته‌ كه‌ حالا توي‌ دست‌ مرد همسايه‌ بود، خيره‌ نگاه‌ مي‌كرد. مرد همسايه‌ سرخ‌ شده‌ بود. عذرخواهي‌ كرد و قول‌ داد براي‌ جبران‌ خسارت‌، قلمي‌ شبيه‌ آن‌ را برايش‌ بخرد. امّا نويسنده‌ بدون‌ توجه‌ به‌ حرف‌هاي‌ مرد همسايه‌، به‌ چهره‌اش‌ چشم‌ دوخته‌ بود و سر تكان‌ مي‌داد. براي‌ همين‌، هيچ‌ نگفت‌. قلم‌ شكسته‌اش‌ را پس‌ گرفت‌ و به‌ خانه‌ برگشت‌.ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه
حالا ديگر مجبور نبود به‌ ذهنش‌ فشار بياورد. ديگر مجبور نبود دنبال‌ منشاء آن‌ حس‌ ناخوشايندبگردد. انگار همه‌ چيز دست‌ به‌ يكي‌ كرده‌ بودند تا او مردي‌ را به‌ ياد بياورد كه‌ تا آن‌ لحظه‌ سر از كارهايش‌در نياورده‌ بود. بي‌آن‌كه‌ علتش‌ را بداند دلش‌ گرفت‌. حدود يك‌ ماه‌ پيش‌ در يك‌ كتابفروشي‌ با او آشناشده‌ بود. چهره‌اش‌ به‌ جهت‌ شباهتي‌ كه‌ با مرد همسايه‌ داشت‌، مثل‌ سيبي‌ بود كه‌ از وسط‌ نصف‌ شده‌باشد. با ديدن‌ ظاهر و تمسخري‌ كه‌ در رفتارش‌ موج‌ مي‌زد، حسي‌ در درونش‌ به‌ او هشدار داده‌ بود. حالا فكر مي‌كرد بيهوده‌ سعي‌ كرده‌ است‌ او را فراموش‌ كند چون‌ او همه‌ جا بود. حتي‌ پيش‌ از آن‌ كه‌ ملاقاتي‌صورت‌ بگيرد. حتي‌ زماني‌ كه‌ خود را رها شده‌ مي‌ديد. او بود؛ همه‌ جا و همه‌ وقت‌؛ در خواب‌ و بيداري‌ هم‌.ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه
چراغ‌ را روشن‌ كرده‌ بود و خميده‌ روي‌ دستشويي‌ مانده‌ بود و به‌ قطرات‌ آبي‌ كه‌ از صورتش‌مي‌چكيد، نگاه‌ مي‌كرد. صدايي‌ توي‌ كاسه‌ي‌ سرش‌ مي‌پيچيد. در آينه‌ نگاهي‌ به‌ صورتش‌ انداخت‌. باخود گفت‌: «او هنوز آن‌جا است‌، در خواب‌ و بيداري‌ هم‌.» و بي‌آن‌كه‌ بتواند جلو خودش‌ را بگيرد، خنديد. از تلفيق‌ِ شگفت‌آورِ دو عبارتي‌ كه‌ بي‌اختيار به‌ زبان‌ آورده‌ بود، تعجب‌ كرده‌ بود. خنده‌اش‌ گرفت‌.اما در همين‌ وقت‌ بود كه‌ پي‌ برد شب‌ شده‌ است‌. باور كردن‌ اين‌ موضوع‌ برايش‌ دشوار بود. ولي‌ احساس‌سبكي‌ مي‌كرد. انگار از وزنه‌اي‌ كه‌ روي‌ دلش‌ سنگيني‌ مي‌كرد، رها شده‌ بود. دوباره‌ در آينه‌ نگاهي‌بخودش‌ انداخت‌ و دو عبارتي‌ را كه‌ پيش‌ از اين‌ به‌ زبان‌ آورده‌ بود، با تبسّم‌ تكرار كرد. ولي‌ در همين‌ لحظه‌صداي‌ عطسه‌ شنيد. گوش‌ خواباند. صداي‌ گفتگوي‌ گنگ‌ بگوش‌ مي‌رسيد و صداي‌ عطسه‌ كه‌ بلندتربود. ياد شبي‌ افتاد كه‌ پيش‌ از ظهر آن‌ مرد غريبه‌ را ديده‌ بود. ناگهان‌ دردي‌ در پاي‌ چپش‌ پيچيد. نويسنده‌در طول‌اتاق‌ بالا و پايين‌ مي‌رفت‌ اتومبيل‌ وارد كوچه‌اي‌ تاريك‌ مي‌شد در انتهاي‌ كوچه‌ سمت‌ چپ‌ توقف‌ مي‌كند آن‌ قسمت‌ از كوچه‌ مخروبه‌اي‌ است‌ كه‌ نمي‌توان‌ با اتومبيل‌ از آن‌ عبور كرد مرد بغل‌ دست‌ راننده‌مي‌گويد اين‌جا بن‌بست‌ است‌ راننده‌ پوزخند مي‌زند مي‌گويد اتفاقاً اين‌ درست‌ همان‌ راهي‌ است‌ كه‌ ما بايستي‌ ازآن‌ عبور كنيم‌ مرد بغل‌ دست‌ راننده‌ به‌ مردي‌ كه‌ عقب‌ نشسته‌ با تعجب‌ نگاه‌ مي‌كند مرد راننده‌ آهسته‌ و بااحتياط‌ اتومبيل‌ را توي‌ مخروبه‌ مي‌راند اتومبيل‌ به‌ شدت‌ بالا پايين‌ مي‌رود نويسنده‌ دو بار پياپي‌ عطسه‌ كردپستي‌ و بلندي‌ زمين‌ به‌ حدي‌ زياد است‌ كه‌ فرمان‌ اتومبيل‌ يك‌ لحظه‌ از دست‌ راننده‌ خارج‌ مي‌شود اما راننده‌ همچنان‌ پوزخند مي‌زند مي‌گويد سفيد من‌ سفيد من‌ اسب‌ سفيد من‌ برو مردي‌ كه‌ عقب‌ نشسته‌ به‌ خودش‌ جرئت‌ مي‌دهد مي‌گويد نكند مي‌خواهي‌ ما را به‌ كشتن‌ بدهي‌ مرد راننده‌ اعتنايي‌ به‌ حرفش‌ نمي‌كند نويسنده‌ عطسه‌كرد. ميز را دور زد و روي‌ صندلي‌ نشست‌، گفت‌: «خوب‌، چي‌ بگويم‌؟»ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه

ه«چرا تلفن‌؟...»ه
محور عطسه‌ كرد، گفت‌: «بله‌، بله‌، چرا تلفن‌ مي‌كند.»ه
ه«خوب‌ چرا؟»ه
ه«راستش‌ را بخواهي‌ خودم‌ هم‌ نمي‌دانم‌.»ه

ه«يعني‌ چه‌؟ تو نوشته‌اي‌ هر روز سر ساعت‌ دوازده‌ تلفن‌ مي‌كند، يك‌ بيت‌ شعر مي‌خواند و بعدش‌ هم‌ قطع‌ مي‌كند. درست‌ است‌؟»ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه

ه«بله‌ درست‌ است‌ امّا...»ه
ه«تو هم‌ صدا را شنيدي‌؟»ه
ه«نه‌ چه‌ صدايي‌؟»ه
ه«گمانم‌ صداي‌ شير آب‌ بود.»ه
ه«نه‌.»ه
ه«خوب‌، امّا چي‌؟»ه

نويسنده‌ قلم‌ را توي‌ دستش‌ فشرد. عطسه‌ كرد راننده‌ از اتومبيل‌ پياده‌ مي‌شود و به‌ خانه‌اي‌ كه‌ چراغ‌ اتاق پذيرايي‌اش‌ روشن‌ است‌ اشاره‌ مي‌كند بعد رو مي‌كند به‌ مردي‌ كه‌ جلو نشسته‌ مي‌گويد مي‌بيني‌ هر سه‌ به‌ پنجره‌ي‌روشن‌ كه‌ هر چند لحظه‌ يك‌ بار نورش‌ كم‌ و زياد مي‌شود چشم‌ مي‌دوزند راننده‌ پوزخند مي‌زند مي‌گويد مي‌بينيدسايه‌ها را جشن‌ گرفته‌اند تند تند دارند عكس‌ مي‌گيرند پدرسوخته‌ها نگاه‌ نگاه‌ آن‌ پدر سوخته‌ را نگاه‌ سايه‌اش‌ رامي‌بينيد دارد مي‌چرخد هر دو مرد به‌ نشانه‌ي‌ تأييد سر تكان‌ مي‌دهند مردي‌ كه‌ روي‌ صندلي‌ عقب‌ نشسته‌ به‌ساعتش‌ نگاه‌ مي‌كند و رو به‌ راننده‌ مي‌گويد دوازده‌ دقيقه‌ بيشتر نمانده‌ بعد رو به‌ مرد جلويي‌ ادامه‌ مي‌دهد فكرنمي‌كنيد ديرمان‌ بشود راننده‌ پوزخند مي‌زند مرد جلويي‌ مي‌گويد منظورش‌ همان‌ جايي‌ است‌ كه‌ مي‌خواهيم‌ برويم‌ نويسنده‌ سه‌ بار پياپي‌ عطسه‌ كرد راننده‌ پوزخند مي‌زند مي‌گويد حيف‌ نان‌ آن‌جا اين‌جا است‌ همين‌ جاه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه

ه«نگفتي‌!»ه

ه«بله‌؟»ه
ه«حواست‌ كجاست‌؟»ه
ه«چرا، چرا گفتم‌ كه‌ خودم‌ هم‌ نمي‌دانم‌. همين‌طوري‌ نوشتم‌. نه‌ راستش‌... صبر كن‌ ببينم‌. من‌... من‌...»ه
ه«من‌ من‌ نكن‌، حرفت‌ را بزن‌.»ه
نويسنده‌ عطسه‌ كرد، گفت‌: «آخر، تو دنبال‌ چيزي‌ مي‌گردي‌ كه‌ من‌ هنوز ننوشتمش‌.»ه
ه«عجب‌، كه‌ ننوشته‌اي‌.»ه

ه«باور كن‌، اين‌ يك‌ طرحي‌ بود كه‌ صبح‌ به‌ ذهنم‌ رسيد. از اين‌ گذشته‌ من‌ فعلاً دارم‌ روي‌ يك‌ مطلب‌ديگر كار مي‌كنم‌.» و دوبار پياپي‌ عطسه‌ كرد.ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه

از دور صدايي‌ آمد. انگار كه‌ يكي‌ داشت‌ عق‌ مي‌زد.ه
ه«انگار يكي‌ توي‌ خانه‌ است‌.»ه

نويسنده‌ عطسه‌ كرد، گفت‌: «شايد.» و سرش‌ را از روي‌ ميز بلند كرد. سايه‌ي‌ دوازده‌ شاخه‌ي‌ باريك‌ وبلند روي‌ ديوار را در ذهنش‌ مجسم‌ كرد، با خود گفت‌، با خود گفت‌: «صبح‌ هوا ابري‌ بود؟»ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه

سايه‌ي‌ چند تكه‌ ابر تيره‌ از روي‌ آسفالت‌ خيابان‌ جلو كتابفروشي‌ به‌ آهستگي‌ گذشت‌. دو، سه‌ مشتري‌ بيشتر توي‌ كتابفروشي‌ نبود. پوشه‌اي‌ را كه‌ در دست‌ داشت‌، روي‌ پيشخان‌ گذاشت‌ و دست‌ دراز كرد وكتابي‌ برداشت‌. صفحاتش‌ را تند تند ورق زد مبادا عيب‌ و ايرادي‌ داشته‌ باشد. هرچند سعي‌ مي‌كردوارسي‌ صفحات‌ كتاب‌ را قبل‌ از خريد از ياد نبرد اما گاه‌ فراموش‌ مي‌كرد. اين‌ كار البته‌ به‌ وضع‌ داخل‌كتابفروشي‌ هم‌ بستگي‌ داشت‌. موقعي‌ كه‌ مي‌توانست‌ حركت‌ افراد را به‌ دقت‌ زير نظر بگيرد و خيالش‌ ازبابت‌ هرگونه‌ حركت‌ غيرعادي‌ آسوده‌ باشد، سرش‌ را بفهمي‌ نفهمي‌ پايين‌ مي‌انداخت‌، كتاب‌ را تند تند ورق مي‌زد، پولش‌ را مي‌پرداخت‌ و به‌ شتاب‌ راهش‌ را مي‌كشيد و مي‌رفت‌. اين‌ بار امّا با وجود ترديدي‌كه‌ نسبت‌ به‌ رفتار مرد غريبه‌ احساس‌ كرده‌ بود، كتاب‌ را وارسي‌ كرد و رو به‌ كتاب‌هاي‌ چيده‌ شده‌ي‌ روي‌پيشخان‌ به‌ طرف‌ صندوق راه‌ افتاد. ناگهان‌ شانه‌اش‌ به‌ شانه‌ي‌ مردي‌ خورد كه‌ داشت‌ كتاب‌ها را ديدمي‌زد. به‌ نظرش‌ رسيد كه‌ او به‌ اين‌ كار وانمود مي‌كند. فكر كرد اگر مي‌دانست‌ چنين‌ اتفاقي‌ مي‌افتد، دقت‌ بيشتري‌ مي‌كرد. و حالا اين‌ اتفاق رخ‌ داده‌ بود. براي‌ همين‌ سرچرخاند و از مرد غريبه‌ عذرخواهي‌ كرد. وبه‌ محض‌ اين‌ كه‌ نگاهش‌ به‌ چهره‌ي‌ مرد غريبه‌ افتاد، با لبخندي‌ كه‌ بُهت‌ و حيرت‌ در آن‌ آشكار بود، گفت‌:«آقاي‌ ثابتي‌؟!» ولي‌ وقتي‌ با چهره‌ي‌ متعجب‌ او مواجه‌ شد، دوباره‌ عذرخواهي‌ كرد و رفت‌ جلو صندوق تا به‌ رسم‌ عادت‌ قيمت‌ِ پشت‌ جلد را به‌ فروشنده‌ نشان‌ دهد. مرد غريبه‌ بي‌آن‌ كه‌ نويسنده‌ را نگاه‌ كند، باپوزخند به‌ كتاب‌ِ توي‌ دستش‌ اشاره‌ كرد و گفت‌: «كافكا؟» نويسنده‌ كه‌ از طرز رفتار مرد غريبه‌ رنجيده‌ بود، با لحن‌ سردي‌ گفت‌: «كوندرا» مرد غريبه‌ اوّل‌ مثل‌ آدم‌ مغروري‌ كه‌ به‌ زبان‌ آوردن‌ نام‌ اشخاص‌ را لطمه‌اي‌به‌ اعتبار شخصي‌اش‌ قلمداد كند، نام‌ِ كوندرا را يكي‌، دوبار به‌ تلخي‌ زيرلب‌ تكرار كرد. امّا بعد همچنان‌ كه‌پوزخند مي‌زند انگار كه‌ بخواهد لطمه‌ي‌ وارده‌ را جبران‌ كند، به‌ اظهار نظر پرداخت‌ و گفت‌ كه‌ كوندرا رابايد كافكاي‌ اهلي‌ ناميد. نويسنده‌ خواست‌ بگويد كسي‌ از تو نظر نخواست‌، ولي‌ لب‌ از لب‌ برنداشت‌. به‌سردي‌ مرد غريبه‌ را نگاه‌ كرد و دست‌ دراز كرد و پول‌ كتاب‌ را به‌ زني‌ كه‌ پشت‌ِ صندوق نشسته‌ بود،پرداخت‌ و از كتابفروشي‌ بيرون‌ آمد.ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه

با وجود دود سياه‌ و غليظي‌ كه‌ در هوا موج‌ مي‌زد، نفس‌ عميق‌ كشيد و به‌ طرف‌ ايستگاه‌ اتوبوس‌ راه‌افتاد. از اين‌ كه‌ از دست‌ غريبه‌ي‌ سمج‌ خلاص‌ شده‌ بود، احساس‌ راحتي‌ مي‌كرد. قدم‌هاي‌ بلند به‌ جلوبرمي‌داشت‌ و در همان‌ حال‌ به‌ اطرافش‌ نگاه‌ مي‌كرد. حالت‌ صورتش‌، هيچ‌ شباهتي‌ به‌ يك‌ آدم‌ مضطرب‌نداشت‌. نويسنده‌ اين‌ حالت‌ را صورتك‌ مي‌ناميد و آن‌ را رازي‌ مي‌دانست‌ كه‌ تنها با دوست‌ چشم‌ زيتوني‌اش‌ در ميان‌ گذاشته‌ بود. نويسنده‌ در بيرون‌ از منزل‌ و به‌ خصوص‌ در خيابان‌ از آن‌ استفاده‌ مي‌كرد.گو اين‌ كه‌ اين‌ صورتك‌ را هم‌ مثل‌ كار وارسي‌ پيش‌ از خريد كتاب‌ گاهي‌ فراموش‌ مي‌كرد. امّا در مجموع‌ هيچ‌ كدام‌ از اين‌ فراموشي‌ها عمدي‌ نبود. براي‌ همين‌ سعي‌ مي‌كرد افكاري‌ را كه‌ باعث‌ پراكنده‌كاري‌ وبي‌نظمي‌اش‌ مي‌شد، به‌ ذهنش‌ راه‌ ندهد. اين‌ بود كه‌ مرد غريبه‌ را با پوزخند اهانت‌ آميزش‌ در كتابفروشي‌رها كرده‌ بود و سعي‌ مي‌كرد به‌ نحوه‌ي‌ برگزاري‌ مراسم‌ پايان‌ِ ماه‌ كه‌ بنا بود در منزل‌ او برپا شود، فكر كند.امّا به‌ رغم‌ تلاشي‌ كه‌ براي‌ راندن‌ افكار مزاحم‌ از خود نشان‌ مي‌داد، دستي‌ انگار اين‌ فكر و خيال‌ را از برابرديدگان‌ ذهنش‌ پس‌ مي‌راند؛ دستي‌ كه‌ گوشي‌ تلفن‌ را گرفته‌ بود و مدام‌ تكان‌ تكانش‌ مي‌داد. تصوير، آشنابود، اما نه‌ آن‌ قدر كه‌ به‌ راحتي‌ و وضوح‌ بتواند تشخيص‌ دهد. چون‌ پيش‌ از آن‌ كه‌ آشكار شود، طرح‌قصّه‌اي‌ را در ذهنش‌ ثبت‌ كرد بود. قصه‌ درباره‌ي‌ زني‌ بود هر روز رأس‌ ساعت‌ دوازده‌ ظهر به‌ مردي‌ تلفن‌ مي‌كرد و برايش‌ يك‌ بيت‌ شعر مي‌خواند و بعد بلافاصله‌ قطع‌ مي‌كرد. حالا تصوير وضوح‌ بيشتري‌ پيداكرده‌ بود. دستي‌ كه‌ گوشي‌ را در خيال‌ نويسنده‌ نگهداشته‌ بود، از آن‌ِ زني‌ بود كه‌ پشت‌ صندوق كتابفروشي‌ او را ديده‌ بود. از موضوعي‌ كه‌ به‌ ذهنش‌ رسيده‌ بود، احساس‌ چندش‌آوري‌ به‌ او دست‌ داد،امّا بي‌اختيار مدام‌ در ذهنش‌ مرور مي‌كرد. در همين‌ مرورهاي‌ مكرر بود كه‌ «هر روز» را به‌ «دوازده‌ روز» تغيير داد. امّا طولي‌ نكشيد كه‌ بخشي‌ از تصويري‌ كه‌ در ذهنش‌ جان‌ گرفته‌ بود با پرسشي‌ از ميان‌ رفت‌. با خود گفت‌: «زن‌ چه‌ توجيهي‌ براي‌ عملش‌ مي‌تواند داشته‌ باشد؟»ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه
در همين‌ لحظات‌، از گوشه‌ي‌ چشم‌ متوجه‌ اتومبيل‌ سفيد رنگي‌ شد كه‌ آهسته‌ و آرام‌ به‌ موازات‌ِ اوپيش‌ مي‌آمد. هنوز چند متري‌ با ايستگاه‌ اتوبوس‌ فاصله‌ داشت‌. حالا از كنار ديوار يك‌ منطقه‌ي‌ نظامي‌مي‌گذشت‌. احساس‌ كرد پيش‌ از آن‌ چيزي‌ توي‌ دستش‌ بود كه‌ حالا نيست‌. اتومبيل‌ سفيد رنگ‌ بوق زد. به‌ ياد آورد كه‌ پوشه‌اش‌ را جا گذاشته‌. ايستاد و سرچرخاند. پژوي‌ سفيد رنگ‌ چند بوق كوتاه‌ زد و توقف‌كرد. سعي‌ كرد صورت‌ راننده‌ را از پشت‌ شيشه‌ي‌ اتومبيل‌ ببيند. نتوانست‌. سايه‌ي‌ برج‌ ديدباني‌ شيشه‌ي‌جلو اتومبيل‌ را سياه‌ كرده‌ بود. درِ سمت‌ راننده‌ باز شد و راننده‌ پايين‌ آمد. هيكل‌ نتراشيده‌ و پوزخند مردغريبه‌ را كه‌ ديد، فكر كرد حدسش‌ درست‌ بوده‌ ـ دستي‌ كه‌ كتاب‌ را گرفته‌ بود، به‌ پهلو افتاد. مرد غريبه‌ باهمان‌ پوزخند گفت‌ كه‌ اهل‌ تعارف‌ نيست‌، و دوست‌ دارد كه‌ او را به‌ هر جا كه‌ مي‌خواهد، برساند.نويسنده‌ از اين‌ كه‌ بهانه‌ي‌ خوبي‌ براي‌ رهايي‌ از دست‌ مرد غريبه‌ داشت‌، خوشحال‌ بود. براي‌ همين‌بلافاصله‌ گفت‌: «بايد برگردم‌. پوشه‌ام‌ تو كتابفروشي‌ جا مانده‌.» مرد غريبه‌، دستش‌ را بالا آورد و پوشه‌ي‌قرمز رنگي‌ را نشانش‌ داد و گفت‌: «همين‌ است‌؟»ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه
نويسنده‌ به‌ ناچار سوار شد و اتومبيل‌ به‌ راه‌ افتاد. در طول‌ راه‌ مرد غريبه‌ از علاقه‌اش‌ به‌ نوشتن‌ گفت‌ وگفت‌ كه‌ شايد علت‌ اصلي‌ كشش‌ بعضي‌ها به‌ طرف‌ نوشتن‌ و خواندن‌ و مطالعه‌ي‌ كتاب‌، احساس‌ تنهايي‌و غربت‌ِ توي‌ وجود آن‌ها باشد. بعد موضوع‌ بيماري‌اش‌ را پيش‌ كشيد و در ضمن‌ توضيح‌ داد كه‌ بيماري‌اش‌ قابل‌ درمان‌ نيست‌. نويسنده‌ به‌ شنيدن‌ اين‌ موضوع‌ نظرش‌ نسبت‌ به‌ مرد غريبه‌ تغيير كرد وتمسخري‌ را كه‌ در رفتارش‌ ديده‌ بود به‌ حساب‌ روحيه‌ي‌ مقاوم‌ و خلل‌ناپذيرش‌ گذاشت‌ و فكر كرد كه‌طرد چنين‌ احساساتي‌ منصفانه‌ نخواهد بود. براي‌ همين‌ تصور تند و تلخ‌ِ قبلي‌اش‌ را كنار گذاشت‌ و از سرهمدردي‌ لبخندي‌ تحويل‌ مرد غريبه‌ داد و اين‌ بار با دقت‌ بيشتري‌ به‌ حرفهايش‌ گوش‌ سپرد. مرد غريبه‌ اورا تا دم‌ درخانه‌اش‌ رساند و نويسنده‌ موقع‌ پياده‌ شدن‌ از اتومبيل‌ او را براي‌ صرف‌ چاي‌ به‌ خانه‌اش‌دعوت‌ كرد. مرد غريبه‌ با پوزخندي‌ كه‌ ديگر آزاردهنده‌ به‌ نظر نمي‌رسيد از او تشكر كرد و گفت‌ كه‌ درفرصتي‌ مناسب‌ ديدار تازه‌ خواهد كرد.ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه
نويسنده‌ با همان‌ دستي‌ كه‌ درِ اتومبيل‌ِ مرد غريبه‌ را بسته‌ بود، در را باز كرد و سر به‌ پايين‌ پا به‌ حياط‌گذاشت‌. هر چند از آشنايي‌ با مرد غريبه‌ خوشحال‌ بود امّا نمي‌دانست‌ چرا يك‌ جاي‌ كار مي‌لنگد. درهمين‌ افكار بود كه‌ با ديدن‌ِ بچه‌هاي‌ ريز و درشتي‌ كه‌ مثل‌ مور و ملخ‌ به‌ جان‌ِ تك‌ درخت‌ِ توي‌ حياط‌ افتاده‌بودند، هاج‌ و واج‌ ماند. بچه‌ها به‌ طرف‌ ميوه‌هاي‌ روي‌ شاخه‌ها سنگ‌ مي‌پراندند و قهقهه‌ مي‌زدند.نويسنده‌ جلو دويد و سرشان‌ فرياد كشيد. بچّه‌ها بي‌اعتنا به‌ فرياد او كف‌ زدند و شروع‌ كردند به‌ بالا وپايين‌ پريدن‌. نويسنده‌ پيش‌ خودش‌ فكر كرد فريادش‌ اُبهت‌ لازم‌ را ندارد. اين‌ بار خواست‌ با عصبانيت‌سرشان‌ داد بزند. نتوانست‌. احساس‌ مي‌كرد كه‌ هنوز به‌ حد كافي‌ به‌ غيظ‌ نيامده‌ است‌. يك‌ لحظه‌ نگاهش‌به‌ بچّه‌اي‌ افتاد كه‌ از بچه‌هاي‌ ديگر بزرگ‌تر به‌ نظر مي‌رسيد. بچّه‌ كف‌ مي‌زد و شكلك‌ در مي‌آورد. دستي‌كه‌ درِ اتومبيل‌ مرد غريبه‌ را بسته‌ بود، بي‌اختيار از پهلويش‌ جدا شد و شَرَقّي‌ روي‌ گونه‌ي‌ بچّه‌ صدا كرد.بچه‌ مثل‌ برق گرفته‌ها خشك‌اش‌ زد. نويسنده‌ را دستپاچگي‌ پوشه‌ و كتابش‌ را دست‌ به‌ دست‌ كرد ودست‌ بچه‌ را كه‌ روي‌ گونه‌اش‌ مانده‌ بود با مهرباني‌ گرفت‌ و به‌ طرف‌ خودش‌ كشيد و توي‌ دستش‌نگهداشت‌. صدايي‌ از بچه‌ها در نمي‌آمد. بچّه‌ در حالي‌ كه‌ هاج‌ و واج‌ به‌ چشم‌هاي‌ نويسنده‌ زل‌ زده‌ بود، تكاني‌ به‌ خود داد و بي‌صدا گريه‌ كرد. بعد دستش‌ را از دست‌ نويسنده‌ بيرون‌ كشيد، برگشت‌ و از توي‌باغچه‌ها دويد طرف‌ در حياط‌. در را باز كرد و خودش‌ را توي‌ كوچه‌ انداخت‌. دركه‌ با سروصدا به‌ هم‌خورد، صداي‌ گريه‌ي‌ بچّه‌ توي‌ كوچه‌ پيچيد.ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه
نويسنده‌ پيش‌ خودش‌ فكر مي‌كرد كه‌ زياده‌ روي‌ كرده‌ است‌. ولي‌ او كه‌ عصباني‌ نشده‌ بود، چرا بچه‌ رازده‌ بوده‌؟ ترسيده‌ بود. از چي‌؟ از كي‌؟ از اعتبارش‌، از آبرويش‌. بله‌ او ترسيده‌ بود چون‌ ناگهان‌ ضعف‌اش‌برايش‌ آشكار شده‌ بود. به‌ همين‌ دليل‌ لزومي‌ نداشت‌ كس‌ ديگري‌ شاهد از بين‌ رفتن‌ اعتبارش‌ باشد. او درواقع‌ از خودش‌ دفاع‌ كرده‌ بود. امّا چه‌ كسي‌ اين‌ را باور مي‌كرد؟ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه
هنوز پايش‌ را روي‌ پلّه‌ي‌ اوّل‌ نگذاشته‌ بود كه‌ صداي‌ در بلند شد. سرچرخاند تا از يكي‌ از بچه‌هابخواهد در را باز كند. ولي‌ بچه‌ها همه‌ رفته‌ بودند و كسي‌ توي‌ حياط‌ نبود. صبر نكرد، برگشت‌ و به‌ طرف‌در راه‌ افتاد. ابر كوچك‌ تيره‌اي‌ به‌ آرامي‌ از آسمان‌ گذشت‌ و حياط‌ براي‌ لحظه‌اي‌ نيمه‌ تاريك‌ شد. نويسنده‌ را دراز كرد و چفت‌ در را كشيد. به‌ محض‌ باز شدن‌ِ در مردي‌ نعره‌زنان‌ در را به‌ عقب‌ هل‌ داد.نويسنده‌ كه‌ هنوز پشت‌ در بود، با تكان‌ شديدِ در، پايش‌ توي‌ باغچه‌ فرورفت‌ و افتاد توي‌ حوض‌ بزرگ‌گوشه‌ي‌ حياط‌. دست‌ و پا مي‌زد و در همين‌ حال‌ احساس‌ مي‌كرد چيزي‌ روي‌ سرش‌ سنگيني‌ مي‌كند. به‌زحمت‌ توانست‌ توي‌ حوض‌ سر پا بايستد و در حالي‌ كه‌ آب‌ از سر و صورتش‌ مي‌ريخت‌، به‌ دور و برش‌ نگاهي‌ بيندازد. كسي‌ توي‌ حياط‌ نبود. خودش‌ را از توي‌ حوض‌ بيرون‌ كشيد و خيس‌ آب‌ و با كفش‌هايي‌كه‌ شلپ‌ شلپ‌ صدا مي‌كرد، رفت‌ و در حياط‌ را باز كرد و توي‌ كوچه‌ سرك‌ كشيد. كسي‌ را نديد. در رابست‌ و بالرزي‌ كه‌ در جانش‌ افتاده‌ بود، با تعجب‌ به‌ طرف‌ پله‌ها به‌ راه‌ افتاد. سرِ راه‌ كتاب‌ و پوشه‌اش‌ را از روي‌ هره‌ي‌ پله‌ها برداشت‌ و بالا رفت‌. در چند قدمي‌ِ درِ آپارتمانش‌ صداي‌ خنده‌اي‌ از كوچه‌ شنيد وصداي‌ مردي‌ را كه‌ خنده‌كنان‌ مي‌گفت‌: «توي‌ اين‌ هواي‌ گرم‌ مي‌چسبد، نه‌؟» بعد صداي‌ تعدادي‌ بچه‌ بلند شد كه‌ در جواب‌ مرد گفتند: «خيلي‌.» مرد دوباره‌ خنديد و صداي‌ خنده‌اش‌ بتدريج‌ دور شد.ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه
نويسنده‌ ايستاده‌ بود و گوش‌ مي‌داد كه‌ بي‌اختيار چهره‌ي‌ مرد غريبه‌ در ذهنش‌ جان‌ گرفت‌. در طول‌ِ راه‌، از اين‌ كه‌ با مرد غريبه‌ آشنا شده‌ بود، احساس‌ شادماني‌ كرده‌ بود، امّا در وقت‌ خداحافظي‌، حسي‌غريب‌ او را در خود گرفته‌ بود. و حالا نمي‌دانست‌ چرا به‌ شنيدن‌ صداي‌ خنده‌ي‌ مرد، يا مرد غريبه‌ افتاده‌است‌. فكر كرد مردي‌ كه‌ نعره‌ زنان‌ در را به‌ عقب‌ هل‌ داده‌ بود كي‌ بود و چه‌ قصدي‌ داشت‌؟ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه
در آپارتمانم‌ را كه‌ باز كرد، كاغذي‌ را ديد كه‌ روي‌ كف‌ راهرو ورودي‌ افتاده‌ بود. خم‌ شد، كاغذ را برداشت‌ و در همان‌ نگاه‌ سرسري‌ خط‌ دوستش‌ را شناخت‌. صبح‌، پيش‌ از رفتن‌ به‌ كتابفروشي‌، براي‌رفتن‌ به‌ منزل‌ دوستش‌ اين‌ پا، آن‌ پا كرده‌ بود. تصميم‌اش‌ عوض‌ شده‌ بود و اين‌ را گردن‌ ابرهاي‌ تيره‌ انداخته‌ بود.ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه
شب‌ با وجود سرماخوردگي‌، لحظه‌ لحظه‌ي‌ ديدارش‌ با مرد غريبه‌ را در ذهنش‌ مرور كرد و وقتي‌ به‌ يادآورد كه‌ در طول‌ راه‌ مرد غريبه‌ به‌ راهنمايي‌اش‌ چندان‌ توجهي‌ نمي‌كرد و طوري‌ مي‌رفت‌ كه‌ انگار راه‌ رامي‌شناسد، به‌ شك‌ افتاد. اين‌ درست‌ همان‌ موضوعي‌ بود كه‌ ذهنش‌ را آشفته‌ كرده‌ بود. شايد به‌ دليل‌ همين‌ احساس‌ گنگ‌ بود كه‌ ناخواسته‌ دست‌ روي‌ بچه‌ بلند كرده‌ بود. اين‌ بود كه‌ نتوانست‌ لحظه‌اي‌ چشم‌روي‌ هم‌ بگذارد. بي‌آن‌كه‌ لحظه‌اي‌ بنشيند، در اتاق‌ بالا، پايين‌ رفت‌ و تا نيمه‌هاي‌ شب‌ فكر كرد و عاقبت‌تصميم‌ گرفت‌ اين‌ قضيه‌ را با دو دست‌ چشم‌ زيتوني‌اش‌ در ميان‌ بگذارد.ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه
صبح‌ در حالي‌ كه‌ بيني‌اش‌ را با دستمالي‌ گرفته‌ بود، براي‌ رفتن‌ به‌ خانه‌ي‌ دوستش‌ از منزل‌ بيرون‌ آمد.امّا همين‌ كه‌ پايش‌ را از درِ حياط‌ بيرون‌ گذاشت‌، يك‌ لحظه‌ اتومبيل‌ سفيد رنگي‌ را ديد كه‌ به‌ يك‌ چشم‌ به‌هم‌ زدن‌ ناپديد شده‌ بود. نتوانست‌ راننده‌اش‌ را ببيند. اتومبيل‌ امّا به‌ اتومبيل‌ مرد غريبه‌ شباهت‌ زيادي‌داشت‌. با خود گفت‌: «چرا رفت‌؟ چرا نايستاد؟» يك‌ لحظه‌ يادش‌ رفت‌ كجا مي‌خواسته‌ برود. دويدسمت‌ خياباني‌ كه‌ از شمال‌ به‌ جنوب‌ امتداد داشت‌. فكر كرد شايد خيالاتي‌ شده‌ است‌. نگاهش‌ به‌ اتوبوسي‌ افتاد كه‌ داشت‌ به‌ ايستگاه‌ نزديك‌ مي‌شد. دستمال‌ را روي‌ دهنان‌ و بيني‌اش‌ گرفت‌ و جلو رفت‌تا سوار شود.ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه
توي‌ اتوبوس‌ به‌ موضوعي‌ كه‌ تصورش‌ را نسبت‌ به‌ مرد غريبه‌ تغيير داده‌ بود، فكر كرد: بيماري‌لاعلاج‌. همين‌ بود. همين‌ بود. نكته‌اي‌ كه‌ موجبات‌ تغيير عقيده‌اش‌ را نسبت‌ به‌ او و رفتار اهانت‌ آميزش‌فراهم‌ آورده‌ بود. اين‌ احساس‌ او را در همان‌ ديدار اوّل‌ واداشته‌ بود تا به‌ حس‌ هشدار دهنده‌اش‌ «نه‌»بگويد. ولي‌ اگر موضوع‌ بيماري‌ لاعلاج‌ مرد غريبه‌ دروغي‌ بيش‌ نبود؟ از اين‌ كه‌ اين‌ موضوع‌ را بلافاصله‌ باور كرده‌ بود، تعجب‌ كرد. چرا به‌ اين‌ فكر نيفتاده‌ بود كه‌ ممكن‌ است‌ دسيسه‌اي‌ در كار بوده‌ باشد. چراسعي‌ نكرده‌ بود درباره‌ي‌ حرف‌هاي‌ او با دقت‌ِ بيشتري‌ بينديشد. چرا به‌ او اعتماد كرده‌ بود و سواراتومبيلش‌ شده‌ بود و او را تا دم‌ در خانه‌اش‌ برده‌ بود؟ ولي‌... ولي‌ منشاء اين‌ افكار كجا بود؟ آيا همان‌ اتومبيل‌ سفيد رنگي‌ نبود كه‌ به‌ محض‌ ديدن‌اش‌ در رفته‌ بود؟ ولي‌ اگر او نبود؟ حتي‌ اگر خود مرد غريبه‌ نبود، حق‌ داشت‌ از خودش‌ بپرسد كه‌ چرا حرف‌ او را باور كرده‌ است‌. حق‌ نداشت‌؟ چرا. ولي‌ از ظهرديروز به‌ چه‌ فكر كرده‌ بود؟ مگر به‌ حرف‌هاي‌ مرد غريبه‌ فكر نكرده‌ بود؟ چرا. اما موضوع‌ بيماري‌اش‌ راه‌را به‌ روي‌ هر ترديدي‌ سد كرده‌ بود. يعني‌ همان‌ چيزي‌ كه‌ بخودي‌ خود جاي‌ ترديد داشت‌. ولي‌ چرا شك‌ نبرده‌ بود؟ چه‌ خوب‌ شد اتومبيل‌ سفيد رنگ‌ را ديد. ولي‌... ولي‌ واقعاً آن‌ را ديده‌ بود؟ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه
سرِ خيابان‌ منزل‌ دوستش‌ كه‌ از اتوبوس‌ پياده‌ شد، عطسه‌ كرد. شدت‌ عطسه‌ چنان‌ بود كه‌ تمام‌ بدنش‌ لرزيد و كيفش‌ توي‌ باغچه‌ي‌ داخل‌ پياده‌رو افتاد. نمي‌دانست‌ بخندد يا گريه‌ كند. دولا شد كيفش‌ رابرداشت‌. موقعي‌ كه‌ دستش‌ را بالا مي‌آورد و در همان‌ حال‌ خاك‌ روي‌ كيف‌ را مي‌تكاند، در شيشه‌ي‌ بزرگ‌ فروشگاه‌ لوازم‌ عروسي‌ ناگهان‌ نگاهش‌ به‌ تصوير اتومبيل‌ سفيد رنگي‌ افتاد كه‌ آن‌ طرف‌ خيابان‌ درحركت‌ بود. به‌ شتاب‌ سرچرخاند. امّا اتومبيل‌ انگار غيب‌اش‌ زده‌ بود. به‌ دور و اطرافش‌ نگاهي‌ انداخت‌و فكر كرد باز خيالاتي‌ شده‌ است‌. با خود گفت‌: «چشم‌هايم‌ به‌ رنگ‌ سفيد حساس‌ شده‌.» و راه‌ افتاد و تادم‌ در خانه‌ي‌ دوستش‌ درباره‌ي‌ ماجرايي‌ كه‌ مي‌خواست‌ برايش‌ بازگو كند، فكر كرد.ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه
در مدتي‌ كه‌ با دوستش‌ سرگرم‌ گفتگو بود، مدام‌ در اين‌ فكر بود كه‌ ماجراي‌ مرد غريبه‌ را براي‌ اوتعريف‌ كند. امّا به‌ جاي‌ اين‌ ماجرا، قصه‌اي‌ را تعريف‌ كرد كه‌ روز قبل‌، بعد از بيرون‌ آمدن‌ از كتابفروشي‌ به‌ذهنش‌ خطور كرده‌ بود. دوستش‌ به‌ شنيدن‌ آن‌ هيجان‌زده‌ شد و در حالي‌ كه‌ چشم‌هاي‌ زيتوني‌اش‌ برق مي‌زد، گفت‌: «عالي‌ است‌!» امّا بلافاصله‌ پرسيد: «ولي‌ زن‌ از اين‌ كار چه‌ منظوري‌ دارد؟» نويسنده‌ عطسه‌كرد، گفت‌: «نمي‌دانم‌.» و چشم‌ در چشم‌هاي‌ زيتوني‌ دوستش‌ دوخت‌ و پرسيد: «تو چي‌ فكر مي‌كني‌؟» چشم‌ زيتوني‌، نگاه‌ از چشم‌هاي‌ نويسنده‌ برداشت‌، رو به‌ ميوه‌هاي‌ توي‌ سبد روي‌ ميز كرد و گفت‌: «شايدبشود يك‌ جور اداي‌ نذر تعبيرش‌ كرد، نه‌؟ شايد... شايد هم‌ با اين‌ كارش‌ مي‌خواهد كسي‌ را از بند ومحبس‌ آزاد كرد. ولي‌ شايد...» نويسنده‌ با چهره‌اي‌ كه‌ نگراني‌ در آن‌ موج‌ مي‌زد، گفت‌: «شايد هم‌ يك‌جور جنون‌ باشد.» و سه‌ بار پياپي‌ عطسه‌ كرد. چشم‌ زيتوني‌ با حالتي‌ متعجب‌ گفت‌: «جنون‌؟!» نويسنده‌گفت‌: «آره‌، چرا نه‌. راستش‌ را بخواهي‌ هنوز نتوانسته‌ام‌، توجيهي‌ برايش‌ پيدا كنم‌. شايد... شايد اصلاًگذاشتمش‌ كنار.» چشم‌ زيتوني‌ با تعجب‌ نگاهش‌ كرد، گفت‌: «من‌ كه‌ مي‌گويم‌ حيف‌ است‌. فكر جالبي‌است‌. مي‌شود رويش‌ كار كرد.» نويسنده‌ گفت‌: «نمي‌دانم‌. سعي‌ مي‌كنم‌ براي‌ جلسه‌ آماده‌اش‌ كنم‌.» چشم‌زيتوني‌ گفت‌: «خوب‌ است‌.» و پا شد رفت‌ تا ناهار را آماده‌ كند.ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه
مدتي‌ طول‌ كشيد تا چشم‌ زيتوني‌ ميز غذا را آماده‌ كرد. وقتي‌ مشغول‌ چيدن‌ ميز غذا بود، احساس‌ كردكه‌ هيچ‌ صدايي‌ از اتاقي‌ كه‌ نويسنده‌ در آن‌ بود، بگوش‌ نمي‌رسد. ترسيد بلايي‌ سرش‌ آمده‌ باشد. به‌يكباره‌ عرق كرده‌ بود. پارچ‌ آب‌ را روي‌ ميز گذاشت‌ و رفت‌ تا سر و گوشي‌ آب‌ بدهد. آرام‌ وارد اتاق شد.نويسنده‌ محو تماشاي‌ كفش‌هاي‌ سفيد ورزشي‌ بالاي‌ كمد بود. چشم‌ زيتوني‌ خنده‌اي‌ از سر آسودگي‌خاطر سرداد و گفت‌: «هديه‌ي‌ مادرم‌ است‌.» نويسنده‌ به‌ شنيدن‌ خنده‌ي‌ چشم‌ زيتوني‌ سر چرخاند وگفت‌: «مادرت‌ الان‌ كجا است‌؟» چشم‌ زيتوني‌ گفت‌: «رفته‌ خانه‌ي‌ خواهرم‌.» نويسنده‌ گفت‌: «هديه‌ي‌قشنگي‌ است‌.» چشم‌ زيتوني‌ خنده‌ي‌ مليحي‌ زد و گفت‌: «دلم‌ نمي‌آيد پايم‌ كنم‌.» و بعد نويسنده‌ را براي‌صرف‌ غذا به‌ آشپزخانه‌ برد.ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه
سر ميز ناهار، نويسنده‌ ديد كه‌ چشم‌ زيتوني‌ لب‌ به‌ غذا نمي‌زند. فكر كرد چيزي‌ آزارش‌ مي‌دهد. چشم‌زيتوني‌ پارچ‌ آب‌ را برداشت‌ و براي‌ نويسنده‌ آب‌ ريخت‌. نويسنده‌ در حالي‌ كه‌ داشت‌ به‌ دست‌ چشم‌ زيتوني‌ نگاه‌ مي‌كرد، گفت‌: «تو خودت‌ چرا غذا نمي‌خوري‌؟» چشم‌ زيتوني‌ گفت‌: «تو به‌ من‌ نگاه‌ نكن‌. غذايت‌ را بخور. من‌ صبحانه‌ را مفصل‌ خورده‌ام‌.»ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه
نويسنده‌ مي‌انديشيد كه‌ چشم‌ زيتوني‌ آن‌ چشم‌ زيتوني‌ شاداب‌ هميشگي‌ نيست‌. حرف‌ زدن‌اش‌،خنديدن‌اش‌ طوري‌ است‌ كه‌ انگار از سر اجبار باشد. با خود گفت‌ كه‌ بهتر است‌ براي‌ تقويت‌ روحيه‌ي‌ اوكاري‌ بكند. فكري‌ به‌ ذهنش‌ نرسيد. از دهانش‌ پريد: چه‌ جاي‌ دنجي‌ براي‌ زندگي‌ انتخاب‌ كرده‌ايد. چشم‌زيتوني‌ به‌ شنيدن‌ِ كلمه‌ي‌ «انتخاب‌» خنده‌اش‌ گرفت‌. او در واقع‌ پوزخند زد. نويسنده‌ متوجه‌ پوزخند اوشد، گفت‌: «حرف‌ بدي‌ زدم‌؟» و عطسه‌ كرد. چشم‌ زيتوني‌ گفت‌: «نه‌، ابداً.» نويسنده‌ صورتش‌ را نزديك‌ صورت‌ چشم‌ زيتوني‌ برد، گفت‌: «بي‌حال‌ مي‌بينم‌ات‌. طوري‌ شده‌؟» و دوبار پشت‌ سر هم‌ عطسه‌ كرد.چشم‌ زيتوني‌ به‌ چشم‌هاي‌ نويسنده‌ نگاه‌ نمي‌كرد: «راستش‌ نمي‌دانم‌. چطور بگويم‌. يك‌ حسّي‌ است‌ كه‌ازش‌ سر در نمي‌آورم‌. حالا كه‌ پرسيدي‌ مي‌گويم‌. خيلي‌ درباره‌اش‌ فكر كردم‌. ولي‌ نتوانستم‌ علتش‌ را پيداكنم‌. حس‌ام‌ را مي‌گويم‌. از چيزي‌ كه‌ نمي‌دانم‌ چيه‌ دلم‌ گرفته‌. عين‌ اين‌ مي‌ماند كه‌ يك‌ نقطه‌ نوراني‌ را آدم‌تو دل‌ يك‌ فضاي‌ تاريك‌ ببيند و نفهمد چيه‌ و نتواند نزديكش‌ برود. متوجه‌اي‌؟ اين‌ نور حالا چي‌ هست‌ نمي‌دانم‌. شب‌ها خوابش‌ را مي‌بينم‌. احساس‌ مي‌كنم‌ دارد يك‌ اتفاقي‌ مي‌افتد. اتفاقي‌ كه‌ ماهيت‌اش‌ برايم‌ معلوم‌ نيست‌. مي‌ترسم‌. مي‌ترسم‌ بلايي‌ سر مادرم‌ بيايد. البته‌ فقط‌ اين‌ نيست‌. حتي‌ موقعي‌ كه‌ يكي‌مي‌آيد و مي‌رود، احساس‌ مي‌كنم‌ دارد براي‌ هميشه‌ مي‌رود.» و به‌ ليوان‌ پر آب‌ چشم‌ دوخت‌ و خنده‌ي‌ بي‌رمقي‌ برلبهايش‌ نشست‌. نويسنده‌ در حالي‌ كه‌ به‌ فكر فرو رفته‌ بود، گفت‌: «عجيب‌ است‌... به‌ اين‌ خاطرمي‌گويم‌ عجيب‌ است‌ كه‌ اين‌ حس‌ها به‌ من‌ هم‌ دست‌ مي‌دهد. راستش‌ را بخواهي‌ وقتي‌ پيغام‌ات‌ راديدم‌ دلواپس‌ات‌ شدم‌. ولي‌ خوب‌ من‌ هم‌ حالم‌ زياد...» عطسه‌ حرفش‌ را بريد. چشم‌ زيتوني‌ با تعجب‌چشم‌ در چشم‌ نويسنده‌ دوخت‌ و گفت‌: «پيغام‌؟ كدام‌ پيغام‌؟» نويسنده‌ گفت‌: «همان‌ كاغذي‌ كه‌ از زير درانداخته‌ بودي‌اش‌ تو.» چشم‌ زيتوني‌ با همان‌ تعجب‌ گفت‌: «كي‌؟» نويسنده‌ گفت‌: «ديروز، مگر ديروزنيامده‌ بودي‌ خانه‌ي‌ من‌؟» چشم‌ زيتوني‌ گفت‌: «نه‌.» نويسنده‌ با تعجب‌ به‌ چشم‌ زيتوني‌ زل‌ زده‌ بود طوري‌كه‌ انگار منتظر بود تا او پقّي‌ زير خنده‌ بزند. ولي‌ چشم‌ زيتوني‌ با دهان‌ باز نگاهش‌ مي‌كرد. نويسنده‌ انگاركه‌ از خواب‌ پريده‌ باشد، با هيجان‌زدگي‌ گفت‌: «پس‌... ولي‌ خط‌ّات‌ چي‌؟» چشم‌ زيتوني‌ با نگاهي‌ كه‌ناباوري‌ در آن‌ موجب‌ مي‌زد، گفت‌: «دست‌ِ خط‌ من‌؟ كو؟» نويسنده‌ پا شد، رفت‌ كيفش‌ را آورد و داخلش‌را گشت‌. ولي‌ كاغذ توي‌ كيفش‌ نبود. لب‌ گزيد و به‌ فكر رفت‌. چشم‌ زيتوني‌ در حالي‌ كه‌ همچنان‌ با تعجب‌نويسنده‌ را نگاه‌ مي‌كرد، گفت‌: «حالا پيغام‌ چي‌ بود؟» نويسنده‌ با دستپاچگي‌ گفت‌: «آره‌، آره‌، نوشته‌بودي‌ وقت‌ كردي‌ سري‌ به‌ من‌ بزن‌.» چشم‌ زيتوني‌ سرخ‌ شد، گفت‌: «باز هم‌ كه‌ پاي‌ من‌ را كشيدي‌ وسط‌.بهت‌ كه‌ گفتم‌ من‌ نيامدم‌.» نويسنده‌ با همان‌ دستپاچگي‌ گفت‌: «راستش‌ دست‌ خط‌ توي‌ كاغذ گيجم‌كرده‌.» چشم‌ زيتوني‌ حالا دست‌ زير چانه‌ گذاشته‌ بود و به‌ چهره‌ي‌ انديشناك‌ نويسنده‌ نگاه‌ مي‌كرد.نويسنده‌ گفت‌: «مانده‌ام‌ حيران‌. آخر كي‌ مي‌تواند باشد!؟» و كيفش‌ را روي‌ ميز آشپزخانه‌ گذاشت‌. يك‌ آن‌تصميم‌ گرفت‌ ماجراي‌ مرد غريبه‌ را براي‌ دوستش‌ نقل‌ كند. امّا نتوانست‌.ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه
چشم‌ زيتوني‌ از پشت‌ ميزغذاخوري‌ پا شد و شروع‌ كرد به‌ جمع‌ كردن‌ ظرف‌هاي‌ روي‌ ميز. نويسنده‌كيفش‌ را برداشت‌ و دوباره‌ نگاهي‌ به‌ داخلش‌ انداخت‌. فكر كرد كاغذ پيغام‌ را كجا گذاشته‌ است‌. چيزي‌ به‌ ذهنش‌ نرسيد. از ذهنش‌ گذشت‌ كه‌ چشم‌ زيتوني‌ با او شوخي‌ مي‌كند. ولي‌ بلافاصله‌ با خود گفت‌ كه‌ دليلي‌ ندارد چشم‌ زيتوني‌ به‌ او دروغ‌ بگويد. وقتي‌ نگاهش‌ به‌ او افتاد، دلش‌ به‌ حالش‌ سوخت‌. براي‌ همين‌ سعي‌ كرد براي‌ رفع‌ هرگونه‌ كدورت‌ِ لبخند بزند. لبخند زد و اين‌ لبخند را تا لحظه‌اي‌ كه‌ از چشم‌زيتوني‌ خداحافظي‌ مي‌كرد، حفظ‌ كرد. چشم‌ زيتوني‌ با ديدن‌ حالت‌ِ چهره‌ي‌ نويسنده‌ موضوع‌ صورتك‌ راپيش‌ كشيد. نويسنده‌ به‌ شنيدن‌ حرف‌ چشم‌ زيتوني‌، چيزي‌ نمانده‌ بود از كوره‌ در برود، ولي‌ به‌ زحمت‌ جلو خودش‌ را گرفت‌ و هيچ‌ نگفت‌.ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه
برگشت‌. برگشته‌ بود. چنان‌ سريع‌ به‌ خانه‌اش‌ برگشته‌ بود كه‌ نه‌ به‌ مسافت‌ طولاني‌ حد فاصل‌ منزل‌چشم‌ زيتوني‌ و ايستگاه‌ اتوبوس‌ توجهي‌ كرده‌ بود و نه‌ به‌ راه‌ طولاني‌ خانه‌اش‌. اما با وجود اين‌ افكارزيادي‌ به‌ ذهنش‌ خطور كرده‌ بود، افكاري‌ كه‌ در كمتر از چند ثانيه‌ از ذهنش‌ پاك‌ شده‌ بود. همين‌ كه‌ ازمنزل‌ چشم‌ زيتوني‌ بيرون‌ آمده‌ بود، فكر كرده‌ بود چرا پيغام‌ را آن‌ طور كه‌ بود به‌ چشم‌ زيتوني‌ نگفته‌ است‌. امّا اصل‌ پيغام‌ چه‌ بود؟ نامه‌ را چه‌ كرده‌ بود؟ نمي‌دانست‌. از طرفي‌، اين‌ نكته‌ را به‌ خوبي‌مي‌دانست‌ كه‌ گاهي‌ اوقات‌ آدم‌ به‌ ناچار تحت‌ شرايط‌ خاصي‌ خطر را به‌ تحقير ترجيح‌ مي‌دهد. شايدبراي‌ همين‌ بود كه‌ تحت‌ تأثير حسّي‌ كه‌ در دم‌ سركوبش‌ كرده‌ بود، دور و اطرافش‌ را نديده‌ بود. او رنجيده‌ بود. از حرف‌ چشم‌ زيتوني‌ رنجيده‌ بود.ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه
وقتي‌ خم‌ كوچه‌ را پيچيد، هنوز در يك‌ فضاي‌ خالي‌ از اشياء قدم‌ برمي‌داشت‌. اما ناگاه‌ با منظره‌ي‌عجيبي‌ روبرو شد. پژو سفيد رنگ‌ درست‌ جلو در خانه‌اش‌ پار شده‌ بود. عطسه‌ كرد. دست‌ و پايش‌ به‌لرزه‌ افتاد. آهسته‌ آهسته‌، لرزان‌، به‌ اتومبيل‌ نزديك‌ شد. بعد به‌ آرامي‌ از شيشه‌ي‌ سمت‌ راننده‌ نگاهي‌ به‌داخل‌ اتومبيل‌ انداخت‌. داخل‌ِ اتومبيل‌ كسي‌ نبود. فكر كرد مرد غريبه‌ براي‌ چه‌ آمده‌ است‌. و حالا كجااست‌. به‌ انتهاي‌ كوچه‌ خيره‌ شد. راه‌ افتاد و رفت‌ روي‌ تل‌ّ خاك‌ِ انتهاي‌ كوچه‌ ايستاد. بلندي‌، كنار ديواربود. دست‌ به‌ ديوار گرفت‌ و توي‌ خرابه‌ي‌ پشت‌ ساختمان‌ها سرك‌ كشيد. هيچ‌ تنابنده‌اي‌ در آن‌ اطراف‌ به‌چشم‌ نمي‌خورد. به‌ اين‌ صرافت‌ افتاد كه‌ شايد با با نوشتن‌ پيغام‌ قصد داشته‌اند او را پي‌ِ نخود سياه‌بفرستند و خانه‌ را خالي‌ كنند. با احتياط‌ از بلندي‌ پايين‌ آمد و رفت‌ جلو در حياط‌ دست‌ كرد كليد را ازتوي‌ كيفش‌ درآورد. همين‌ كه‌ خواست‌ كليد بيندازد، عرق سردي‌ به‌ پشتش‌ نشست‌. دستش‌ لرزيد و به‌پهلو افتاد. نكند مرد غريبه‌ حالا توي‌ خانه‌ به‌ انتظار ورود او لحظه‌ شماري‌ مي‌كند. چند قدم‌ به‌ عقب‌برداشت‌. اول‌ خواست‌ برگردد، برود خانه‌ي‌ چشم‌ زيتوني‌ و از او كمك‌ و ياري‌ بخواهد. بعد فكر كرد بهتراست‌ همان‌ جا، دور و بر خانه‌ تا روشن‌ شدن‌ قضيه‌ منتظر بماند. اگر اتفاقي‌ براي‌ خودش‌ يا خانه‌اش‌ بيفتدمي‌تواند همسايه‌ها را خبر كند. در همين‌ لحظات‌، از توي‌ حياط‌ صداي‌ پايي‌ را شنيد كه‌ لحظه‌ به‌ لحظه‌ به‌در نزديك‌ مي‌شد. به‌ سرعت‌ برگشت‌ و دوان‌ دوان‌ رفت‌ پشت‌ درخت‌ جلو ساختمان‌ روبرويي‌ ايستاد. درحياط‌ باز شد. شخصي‌ كه‌ در حياط‌ را باز كرد، ثابتي‌ بود. ثابتي‌ جلو اتومبيل‌ را دور زد. در سمت‌ راننده‌ راباز كرد و نشست‌. نويسنده‌ نفسي‌ عميقي‌ كشيد. ولي‌ از پشت‌ِ درخت‌ بيرون‌ نيامد. ثابتي‌ اتومبيل‌ را روشن‌كرد و راه‌ افتاد و رفت‌. نويسنده‌ با خود گفت‌ ثابتي‌ با اين‌ همه‌ مأموريتي‌ كه‌ مي‌رود براي‌ چه‌ اتومبيل‌خريده‌ است‌. اصلاً اتومبيل‌ به‌ چه‌ دردش‌ مي‌خورد. دلش‌ آرام‌ گرفته‌ بود. اما هنوز ترديد داشت‌. هر چند فقط‌ يك‌ بار اتومبيل‌ مرد غريبه‌ را ديده‌ بود، امّا احساس‌ مي‌كرد. آن‌ را مي‌شناسد. چطور ممكن‌ است‌اتومبيل‌ مرد غريبه‌ در اختيار ثابتي‌ باشد. با همين‌ افكار از پشت‌ درختان‌ بيرون‌ آمد و به‌ طرف‌ درِ حياط‌راه‌ افتاد.ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه
وقتي‌ درِ آپارتمان‌ را باز مي‌كرد، هنوز مردّد بود. دستش‌ مي‌لرزيد. براي‌ همين‌ در را بي‌آن‌ كه‌سروصداي‌ باز شدن‌ چف‌ بلند شود، آهسته‌ گشود و آن‌ را با نوك‌ انگشتان‌ خود به‌ عقب‌ هل‌ داد. در تانيمه‌ باز شد و او به‌ آرامي‌ سرش‌ را از لاي‌ در تو برد. پوست‌ صورتش‌ جمع‌ شده‌ بود. چند لحظه‌ همان‌طور ايستاد و وقتي‌ ديد هيچ‌ اتفاقي‌ نيفتاد، پا به‌ داخل‌ گذاشت‌. آهسته‌ آهسته‌ جلو مي‌رفت‌ و نگاه‌مي‌كرد. به‌ همه‌ جا سركشيد؛ به‌ آشپزخانه‌؛ به‌ دستشويي‌؛ حتي‌ به‌ اتاق پذيرايي‌ و به‌ زير مبل‌ها. بعد نوبت‌به‌ اتاق‌اش‌ رسيد، اتاق‌ كارش‌. در را باز كرد با ديدن‌ داخل‌ اتاق‌ فهميد كه‌ تصوراتش‌ بي‌اساس‌ و پايه‌ بوده‌است‌. امّا هنوز زير ميز را نگاه‌ نكرده‌ بود. به‌ ميز نزديك‌ شد و زيرش‌ را نگاه‌ كرد. هيچ‌ كس‌ در خانه‌ نبود.بعد كه‌ خسته‌ و كوفته‌ روي‌ صندلي‌ افتاد، ناگهان‌ به‌ ياد آورد كتاب‌ها و كاغذهايش‌ را وارسي‌ نكرده‌ است‌.كتاب‌هايش‌ توي‌ قفسه‌ها بود و تغييري‌ در قفسه‌ها بچشم‌ نمي‌خورد. امّا كاغذهايش‌، دستنوشته‌هايش‌...درِ كمد ميز را گشود، همه‌ كاغذها را به‌ دقت‌ از نظر گذراند و در را بست‌. كشوي‌ ميز را بيرون‌ كشيد. نگاهش‌ به‌ پوشه‌ي‌ قرمز رنگ‌ داخل‌ كشو افتاد. آن‌ را برداشت‌ و روي‌ ميز گذاشت‌. كپي‌ِ دستنوشته‌ي‌دوازده‌ قصه‌ي‌ كوتاه‌ بود. ورق زد و رسيد به‌ صفحه‌ آخر. وقتي‌ صفحه‌ را برگرداند، يادداشت‌ كوچكي‌ راديد و فوراً آن‌ را برداشت‌ و نگاه‌ كرد. جاي‌ مُهر يك‌ كتابفروشي‌ روي‌ كاغذ بود. پشت‌ورو كرد. خودش‌ بود. همان‌ دست‌ خطي‌ بود كه‌ با ديدنش‌ ياد دست‌ خط‌ چشم‌ زيتوني‌ افتاده‌ بود. از اين‌ كه‌ پيغام‌ را پيداكرده‌ بود، خوشحال‌ شد:ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه

چشماني‌ سبز با نگاهي‌ عصبي‌!ه
قد كوتاه‌!ه
نه‌ چندان‌ چاق!ه
اين‌ پوشه‌ مال‌ اوست‌!ه
پوشه‌ي‌ قرمز!ه

اين‌ مشخصات‌ ظاهر خود نويسنده‌ بود. چرا همان‌ دفعه‌ي‌ اوّل‌ آن‌ را با دقت‌ نخوانده‌ بود. دفعه‌ي‌ اوّل‌پيغام‌ را با وجود علامت‌ تعجّب‌، ندايي‌ خوانده‌ بود. امّا نه‌ كامل‌ و تا آخر. شباهت‌ دست‌ خط‌به‌ دست‌خط‌ِ چشم‌ زيتوني‌ ذهنش‌ را منحرف‌ كرده‌ بود. امّا اين‌ مشخصات‌ را كي‌ نوشته‌ بود. اين‌ كه‌ اصلاً پيغام‌ نبود. آرم‌ مُهر پشت‌ كاغذ مخصوص‌ِ كتابفروشي‌ زني‌ بود كه‌ روز قبل‌ كتابي‌ از آن‌ خريده‌ بود. ولي‌چرا روي‌ كف‌ راهرو افتاده‌ بود؟ هر چند فكر كرد به‌ نتيجه‌اي‌ نرسيد. عاقبت‌ سعي‌ كرد اين‌ حدس‌ و خيال‌را به‌ خود بقبولاند كه‌ از روي‌ سهو و اهمال‌ از لاي‌ پوشه‌ روي‌ كف‌ راهرو افتاده‌ است‌. با وجود اين‌ با خودشرط‌ كرد هر چه‌ زودتر ته‌ و توي‌ قضيه‌ را دربياورد. بايد مي‌رفت‌ و موضوع‌ را با زن‌ كتابفروش‌ در ميان‌مي‌گذاشت‌. امّا نه‌ آن‌ روز و نه‌ روزهاي‌ بعد سراغ‌ زن‌ كتابفروش‌ نرفت‌. هيچ‌جا نرفت‌. يكي‌، دو بار چشم‌زيتوني‌ براي‌ ديدنش‌ آمد. امّا او بجز موضوع‌ پيغام‌، حرفي‌ درباره‌ي‌ مردِ غريبه‌ و ساير ماجراها به‌ زبان‌ نياورد.ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه

________

Saeid Karafarin

2012-01-01T00:00:00.017-08:00

______________

“Iranian Magritte,” by Mehrdad Aref-Adib.
_____________________________________
س.کارآفرین

خط سوم

من كه ابن الاثير هستم و كاتب كامل التواريخ خواب ديدم در محبسي سنگي سر در آستین فرو برده جوار حسنك وزير رحمه الله عليه نشسته ام آن سوي تر آتشدانی و جبه اي بي بند و حبري رنگ و حسنك بر جريده اي پوستين بي دوات خط با انگشت مي نوشت و مي گريست من كه ابن الاثير بودم و در الله آباد از استادم آموخته بودم چگونه در خواب كلام حق بگويم وسخن حقيقت بشنوم گفتم اي امير هر آنچه از آن توست چون این خلعت مصری كه از شیخ ما ستانده بودی در بغداد به فرمان امير قادر بالله خاكستر شود و از تو چيري نماند جز حكايتي مغموم كه ابوالفضل بيهقي كند حسنك گفت خداوند خود عالم است آنچه من امروز نبشته کردم آتش به جان نگيرد و نه خليفه و نه تو آن خط نخوانند و آن سری است كه خلايق را از آن اطلاع نباشد گفتم اي امير حكايتي كن تا در تاريخ بياورم و مردمان را از حال تو نيك آگاه نمايم گفت اي ابوالفضل چو از خواب برخيزی پيش استادت شو و او را خبر كن تا به محبس درآيد و اين ورق از من بستاند كه جز او كسی حراست آن نتواند گفتم سمعا و طاعتا چشم بگشادم گفتم كس سراغ بونصر فرستند تب كردم و اوفتادم چون دوباره چشم بگشادم خواجه عميد را بر بالين خود ديدم گفتم خواجه بر من چه رفت گفت هيچ جز آنكه نام دوتن معلوم و يك مجهول كه ابن‌الاثير باشد بر زبان راندی و بونصرمشكان طلب كردی گفتم بر او چه رفت خواجه گفت سبحان الله چهل سال از وفاتش سپری شده ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه

تابستان ـ 80

_________

Leila Nouri Naini

2012-01-01T00:00:00.016-08:00

________________

Jug by William de Morgan
___
لیلا نوری نایینی

درختی روییده در دلم
برگ هایش شکل دهانت
و پرندگانی عجیب
در من لانه ساخته اند
که به هیچ کرانه ای کوچ نمی کنند
آغوشت شرق بنفشه است
و مکانی امن برای عاشق شدن
واژه ها از سرانگشتنام می چکند
روی پوستت می نشینند
و لب بسته می گویند
بخوان
به نام زندگی
به نام عشق
به نام ''ما'' بخوان
و گلویم صدا را گم می کند
وقتی خیالت شعرم را نوازش می کند

__________________

Maryam Es-haghi

2012-01-01T00:00:00.015-08:00

_______________

Andre da Loba
_____________
مریم اسحاقی

بیهوده سعی می کنم

بیهوده سعی می کنم از تو نگویم
هنوز از میان کلماتم سرمی روی
در مغز آوازهایم تکثیر شده ای

دیگر دست همه ی فصل ها را خوانده ام
سرم را گرم می کنند
تا تو در غبار گم شوی
دستم اما حساب نمی برد از من
بر بخار پنجره، نام تو را هی رج می زند.ه

ابتدای این شعر از کنار خواب هایم می گذرد
و پیشانی کتابم را خیس می کند
عطر لبخندت در ذهن شعرم نشسته
هی حواس کلماتم را پرت می کند

کاش به این شعر قدم بگذاری
پیش از آن که پیراهنش راعوض کنم.ه

________

Reza Farmand

2012-01-01T00:00:00.014-08:00

____________________

Ron Mueck, “In Bed” 2005
_______________
رضا فرمند

واژن

واژن، شاهراهِ تنگِ زندگی‌ست!ه
واژن، کانون برهنگی‌ست!ه
*
در واژن،‌ راه‌ها آب می‌شوند؛ه
شتاب‌ها آب می‌شوند؛ه
و هوس‌ها سیراب.ه
از گره‌ای کوچک، آنجا هزاران خوشی باز می‌شود
*
واژن، زادگاهِ گرم و نرم همه‌ی انسان‌هاست؛ه
پیامبران و خدایان نیز از شکاف واژن پا به جهان گذاشته‌اند
ما همه اهل واژن‌ایم!ه
*
تارهای نازک واژن از آب و شتاب است
تازهای نازک واژن از هوش خیس و خوشی‌‌ست
دین‌باوران هیچگاه نتوانستند آن را دُرُست بنوازند
عرفانیان هیچگاه نتوانستند به آهنگ آن دست ببَرند
*
واژن که سخن می‌گوید پیامبران سکوت می‌کنند
واژن که سخن می‌گوید پیامبران می‌نویسند
*
واژن را درست معنا کنیم
واژن، کانون زندگی‌ست؛ه
و هر جنگی را شکست داده است!ه

۲۳ اوت ۲۰۱۱

_____________

Orhan Pamuk

2012-01-01T00:00:00.013-08:00

_________

اورهان پاموک - فارسی : یاشار احد صارمی
_________________
نام من قرمز!ه

مرده منم

حالا من این مرده ام، این جسد ، در ته چاهی اینجا.دیر زمانی ست نفس های واپسینم را کشیده ام، دیرزمانی ست قلبم ایستاده ،ولی هیچ کس از شرح بلایی که سرم آمده چیزی نمی داند جز قاتل پستم.قاتل پلشت و منفورکه اینجا پهلویم نشست ونکند نکند هنوز نمرده باشم خم شد و به نفس هایم گوش داد. نبضم را گرفت و بعد لگدیِ حوالی پهلویم.آخ ! گرفتدم و کشانیدم پای چاه و برم داشت و انداختدم این توو. کاسه ی سرم را که او دمی پیش به ضرب سنگ شکسته بودش وقتی که ته چاه افتادم تکه تکه شد . چهره ام ، پیشانی ام و گونه هایم له و لهیده و دیگر هیچ و هیچوقت انگار نبودم من. استخوان هام خُرد و خمیر و دهانم لبریزِ خون.ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه
چهار روز شد و به خانه بر نگشتم. حتما زن و بچه ها یم حالا دنبالم می گردند. دخترم از بس که زار زده حالا در کز و خسته دارد درِ حیاط را نگاه می کند.ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه
حالا به در چشمشان آیا؟ راستش درست نمی دانم. شاید هم به این سرعت به این گم و گوریِ من عادت کردند. چه بد!آ خر وقتی که پایت به اینجا رسید هنوز فکر می کنی زندگی قبلی همان مدار معمولش را دارد و همان قرارهای سابق. قبل از تولدم آنجا پشت سرم زمان گل و گشاد بود. بی کران و وسیع. بعد از مرگم هنوز آنجا سر جایش. انگار نه انگار. زنده که بودم به این چیزها فکر نمی کردم. اصلا. هیچوقت. زندگی در دلِ روشنایی و میان دو زمانِ تاریک .ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه
خوشبخت بودم. انگار هم خیلی . یعنی حالا می فهمم. زبده ترین و چربدست ترین تذهیبکار نقاشخانه ی پادشاهمان بودم و هیچ کدام از آن تذهیبچی ها را یارای رقابت با من در این پیشه نبود. با کارِ گلی که بیرون داشتم هر ماه ۹۰۰ آقچه نصیبم می شد .خب همین چیزها این مرگم را در مذاقم تلخ می کنند و غیر قابل تحمل. کارم فقط تذهیب و نقش بود و تزیین دُور و حاشیه ی صفحه ها و قباله ها، رنگ توی قاب ها، برگ های رنگی ، شاخه ها ، گل و غنچه و پرنده ها. اینها را می کشاندم و می کشیدمشان. ابرهای در هم خزیده به سبک و سیاق چینی ها، برگهای در هم تنیده ، بیشه و جنگل های رنگی و تویشان آهوانی یواش و پنهان. کشتی های جنگی و پادشاهان و درختان و قصرها و اسب ها و شکارچی ها... قبلا تووی بشقاب و سینی از این نقش ها می زدم و گهگاه هم پشت آینه ای ، دلِ قاشقی، هراز گاه ویلایی آنجا در تنگه ی بسفر، سقف مهمانسرا و بعضی وقت ها هم روی صندوق و ... اما این اواخر بیشتر روی صفحه ی کتاب ها کار می کردم. خُب حضرت پادشاه هم به کتاب های مزین و مصور پول و پله ی قابلی می داد.حالا نمی خواهم بگویم که تا مرگ را به چشم دیدم این را فهمیدم که پول چرک دست است و هیچ اهمیتی ندارد. راستش آدمی حتی در مرگ هم ارزش پول را خوب می داند . می‌دانم حالا در این وضعیت که صدایم را می‌شنوید و به این کرامات نگاه می‌کنید پیش خودتان لابد می‌گویید : حالا چه وقت این حرف‌هاست که اینجا وقتی که زنده بودی چه و چقدر پول ساختی. ول کن این حرف‌ها را. به ما از آن چیزهایی که آنجا دیده‌ای بگو. چه‌ها هست بعد از این مرگ.کجاست روحت حالا، این بهشت و دوزخ که می‌گویند چطوریاست، این ها را تعریف کن، از دیدنی‌های آنجا؟ از مزه‌ و جنس مرگ بگو؟ چطور چیزی هست ؟ دردی داری ؟ حق با شماست . می‌دانم آدمی وقتی که زنده‌است خیلی دلش می‌خواهد از چند و چون این دنیا سر در بیاورد. داستانش را گفته بودند که برای همین کنجکاوی‌اش در میدان‌های خونین‌ جنگ لابلای اجساد می‌گشت و با خود فکر می‌کرد کی می‌داند حالا ، دیدی میان این جنگی‌های زخمی که افتاده‌اند و جان می‌دهند یکی مُرد و زنده شد. در همین فکر و خیال که این " یکی "را پیدا کند و از اسرار آن دنیا بپرسد به دست سربازان تیمور افتاد و آنها هم نکند این شخص یکی از سربازان دشمن باشد گرفتند و با ضرب شمشیر دو شقه‌اش کردند. مرد بیچاره هم از روی سادگی فکر کرده بود آدمی در دنیای دیگر تبدیل به همین دو شقه می شود.ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه
نه . اینطوری‌ها هم نیست. به جرات می‌توانم بگویم که اینجا حتی ارواح دوشقه‌ی دنیای زنده‌گان به هم می‌چسبند و یکی می‌شوند. اما تاکید می‌کنم که بر عکس خیال باطلِ بی‌دین‌های کافر و زندیق و اهالی ابلیس خدا را واقعا شُکرکه این دنیای آخرت وجود دارد شاهد حرفم هم همین که می‌توانید از اینجا صدایم را آنجا بشنوید. مُردم . این درست. اما می‌بینید که هنوز هستم. از این طرف هم اینکه در قران کریم آمده‌است که بعله اینجا قصرهای نقره‌ای بهشتی که دور تا دورش را چشمه‌های زرین گرفته و فلان و درختان پراز میوه با برگ‌های درشت و پهن و خوشگلان باکره ... من که ندیدم. چقدر هم کیف می‌کردم با نقشهایی که می زدم از حوری‌های چشم درشت بهشتی که در سوره‌ی واقعه آمده‌است . حتی اثری از آن چهار چشمه‌‌ی شراب و شیر و عسل و آب زلالِ معروف ابن عربیِ خوش خیال و نه قران، هیچ ندیدم. باید اینجا همین را هم خاطر نشان کنم که این‌ها مشاهدات شخصی من است و به این معنی نیست که بخواهم با این گزارشات آدم‌های معتقد آنجایی را نا امید و بی اعتقاد کنم. هر شخص مومنی که درک و معلوماتی از آخرت دارد به من حق می‌دهد که با این وضعیت پریشان و ناآرامی که دارم چرا نتوانستم نهرهای برینِ بهشتی را ببینم.ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه
کوتاهِ قصه ، من که در بین نقاش‌ها و اساتید به "ظریف افندی " ملقب و مشهور بودم مُردم. ولی دفن نشدم.از این رو جانم هنوز تنم را به تمامی ترک نکرد. دوزخ ، بهشت یا هر جایی که تقدیرم باشد ، برای رسیدن به آنجا روح من اول باید از چرکی این تن بیاید بیرون. این وضعیت خیلی خاص من که سر دیگران هم حتم دارم آمده است پدر روانم را در می آورد و به درد می‌آیم. دیگر کاسه تکه تکه‌ی سرم را و نصف این تن زخمی و پاره‌پاره ام را که در آب یخ زده دارد می‌پوسد ، حس نمی‌کنم اما امان از این عذاب عمیقِ روحم که پرپر می‌زند و خودش را می‌خواهد از بند تنم رها سازد. انگار همه‌ی دنیای گُنده یک آن درون من دارد از این تنگی خفه‌می‌شود.ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه
وزن این حس تنگی و خفه‌گی را تنها با آن حس یگانه‌ی فراخی و رهاییِ حینِ مرگ که مبهوتم کرده بود می‌توانم مقایسه کنم. وقتی که با ضربه‌ی غیرمنتظره ی سنگ اینجای ِ کاسه‌ی سرم را شکست فهمیدم که هوای کُشتنم را در سر دارد آن مرد پست . ولی بتواند بکُشدم باورم نشد. چه از آرزوها سرشار بودم و دریغ که آنجا میان خانه و نقاشخانه وقتی که زندگی‌ رنگ پریده‌ام را می‌کردم این را نمی‌دانستم. زندگی را با ناخن و انگشتانم، با دند‌انهایم که گازش زده بودم این طوری با ولع گرفتم و هوم‌م دیگر حوصله‌ی شما را نبرم از درد ضربه‌هایی که هی به سرم می‌خورد.ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه
وقتی که با اندوه فهمیدم دیگر دارم می‌میرم توی دلم یک دفعه پر شد از یک حس باورنکردنیِ فراخی و راحتی .لحظه‌ی خروج را با این حس و حضور طی کردم.نرم و نازک آمدم اینجا . انگار در خوابم خودم را ببینم که خوابیده‌ام. آخرین تصویری که در حین عبور به چشمم خورد کفش‌های گلی و برف آلودِ قاتلِ نامردم بود. چشم هایم را انگار که خوابیده باشم بستم و با یک خروجِ خوشمزه اینجا آمدم.ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه
گِله و شکایتم حالا از دندان‌هایم که مثل نخودچی توی دهان خون‌آلودم ریخته‌اند ، از صورت له‌شده‌ام که دیگر نمی‌شود شناختش، یا که اینجا در ته این چاه گیر کرده‌ام نیست. از اینکه زنده‌ام هنوز می‌انگارند شاکی‌ام. از دوستانم که هی هی به من می اندیشند ، که بعله حالا در گوشه‌ای ‌از استانبول سرم گرم مشغله‌ی احمقانه‌ام است ، یا پی زنی افتاده‌‌ام و ... همین تصورات و افکارشان روح ناآرامم را واقعا به درد می آورد. دیگر بیایند و جسدم را پیدا کنند و دعا و نمازم را بخوانند و برم دارند و جنازه‌ام را ببرند و دفنم کنند. از همه مهم‌تر ، قاتلم را شناسایی کنند. تا آن مرتیکه پیدا نشود گو اینکه در با شکوهترین قبرِ دنیا دفنم کنند با اضطراب و نا آرامی آن توو به خود خواهم پیچید و انتظار خواهم کشید و بدانید توی رگ‌ یکایکتان آبِ کفر و بی‌ایمانی را تزریق خواهم کرد. قاتلم آن مادر قحبه را پیداش کنید من هم در عوض در این دنیای اخروی هر چه را که می‌بینم یکایک برایتان بگویم و بشمارم. قاتلم را که یافتید بگیرید و بیاوریدش . به منگنه‌اش بکشید و زیرِ شکنجه از رو محکم فشارش بدهید، ترجیحا قفسه‌ی سینه‌اش را، باید خیلی آرام و خونسرد استخوان‌هایش را تِرق و تِرق این طوری بشکنید و بعد آن موهای زشت و چربش را در حین اینکه با سیخ‌های مخصوص شکنجه‌گر ها پوست سرش را سوراخ می‌کنید یک یک چنان بکشید که جیغش بیاید بیرون.ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه
چرا این همه کینه‌اش را به دل گرفته‌ام این قاتلم ، کی ؟ کیست ؟ چرا؟ چرا این گونه غیرمنتظره مرا کشت ؟ چرا؟ این‌ها را بپرسید. نگرانم باشید .هی نگویید دنیا به یک پول سیاه نمی‌ارزد و همه جا پر از قاتلین نامرد و این قاتل آن قاتل، چه فرقی دارد ؟ از همین حالا به شما هشدار می‌دهم. پشتِ این مرگ من تله‌ایست نهفته علیه دین ، ایمان، بینش و فرهنگمان. تله‌ای زشت و کثیف. چشمانتان را باز کنید . از خودتان بپرسید که این دشمنان زندگی و اسلامی که شما به آن اعتقاد دارید چرا مرا کشتند؟ بفهمید چرا یک روزی هم شما را می تواند بکشد و برای چه؟ همه‌ی گفته‌های واعظ محترم و بزرگ ارض‌روم آقای نصرت مُلا را که با چشم‌های پر از اشگ گوش داده بودم یکی یکی درست از آب در آمدند. این همه که بر سرمان آمده اگر داستانش کنند و بنویسند برایتان می‌گویم حتی زُبده‌ترین استادِ نقاش هم نمی‌تواند ترسیمش کند. عین قرآن کریم - لطفا سوِ تعبیر نشود ، قصد توهین نیست.- حاشا! این هم که این کتاب را نمی‌شود ترسیمش کرد از قدرت مهیبش است.شک دارم معنای حرف هایم را بتوانید درست بفهمید.ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه
ببینید من هم دوران شاگردی‌ام از عمقِ حقایق، از آواهایی که از دورها می‌آمد یا می‌ترسیدم یا زیاد دقت و توجه‌‌ام را به آنها نمی‌دادم و یا مسخره‌شان می‌کردم.‌می بینید که آخرِ کارم به تهِ این چاه رذل رسید! این بر سرِ شما هم می‌تواند بیاید. چهارچشمی نگاه کنید. حالا تنها دلگرمی‌ام همین امیدیست که زود قایم و حسابی بپوسم و از بوی عفن و گنده‌ام بیایند و پیدایم کنند و دیگر تنها خیالی که در سر می پزم وقتی که قاتلِ پلیدم دستگیر شد تصور شکنجه‌هایی‌ست توسط یک آدم خیرخواه . همین. ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه

__________________

Esmaiel Yourdshahian

2012-01-01T00:00:00.012-08:00

_______________

André Kertész, Au sous-sol, Williamsburg, 1948
___________
اسماعیل یوردشاهیان اورمیا

مكاشفه احساس تو

قطره ای از بی نهايت آبی
برصفحه ای سفيد
شكی پنهان
در مكاشفه احساس نگاه تو
برای يافتن يك حرف
پنهان شده در روح وتن من
گم شده در حس نايافته ی كودكيم
حرفهای ناگفته ام
رنگ ها
برگ ها
مسافرها
تمام حروف و كلمه های رفته و گم شده از ياد.ه
باد كه از عرصه اشيا می وزد
مرا به فكر توفان های نديده می برد
به ياد كاغذهای پراكنده
روزنامه های پاره
واسم تو
در سكوت جاری عشق
و طنين صدای كلمه ای پنهان
از حرف وحروفي كه گم كرده ام
سالهاست كه گم كرده ام
خودرا
تورا
همه را
و اين راز مكاشفه احساس توست
و حرف های گم شده من

شهریور 90

________

Mehdi Shadmani Roshan

2012-01-01T00:00:00.011-08:00

_________________

Lucien Clergue. Nu, 1970
__________
مهدی شادمانی روشن

...ه
سگ هم به دیوار خانه ات نمی شاشید
اما من عاشقت شدم.ه

تنها برهنه گی و لباس های زیرت بود
که دست به دست می شد و می گفتند:ه
ه«این دانشجوی غریبه
چه اندام لیز و لغزانی دارد.»ه
و زن ها
زن های همسایه، زن های محل
از ترس جهنم و قهر خدا
نمازشان را نیمه کاره رها می کردند
تا عبور تو از کوچه و عابر همراهت را به چشم ببینند و
به خدا پناه ببرند از شر شیطان و دختر دانشجوی غریبه و
خدا را شکر کنند که کارمند سر به راهی را به شوهری گرفته اند.ه
اما من عاشقت شدم.ه

هر بار که از خانه ای بیرونت می کردند
جگر صاحبخانه را در خیالم می جویدم از خشم.ه
هر بار که نیمه شب از اتومبیلی پیاده می شدی یا پیاده ات می کردند
جگر راننده را در خیالم می جویدم از حسادت.ه
هر بار که استادی جوان، نمره ی خوبی به ورقه ی امتحانی بدت می داد
جگرش را در خیالم می جویدم از ناچاری.ه
و هر بار که نگاهم می کردی
جگرم بالا می آمد از اضطراب و
به مهدی شادمانی روشن همکلاسی شاعرمان پناه می بردم و
عاشقانه هایی را که سروده بود
از بر می کردم تا روزی برایت زمزمه کنم.
و روزی برایت عاشقانه های مهدی شادمانی روشن را زمزمه کردم
به چشم هایم خیره شدی
سپس لبخند زدی
سپس پرسیدی که این شعرهای کیست
سپس اشک در چشم هایت دوید
سپس از من تشکر کردی و رفتی...ه

حالا دیگر لباس های زیر و اندام لیز و لغزانت دست به دست نمی شوند
و زن های همسایه و محل
نمازشان را نیمه کاره رها نمی کنند،ه
حتا صاحبخانه ات به دخترش می گوید که از تو یاد بگیرد.ه
نه مجبوری که از اتومبیلی پیاده ات کنند
نه مجبوری که استاد جوانی به ورقه ی امتحانی بدت نمره ی خوبی بدهد
اما من هر شب
جگرت را در خیالم می جوم
و جگر مهدی شادمانی روشن را هم چنین
چرا که تو او را از من گرفتی و
او تو را از من دزدید و
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه برد و
ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه عاشقانه سرود.ه

همدان. 22/8/86

__________________

Robab Moheb

2012-01-01T00:00:00.010-08:00

__________________

Hayrake, 1971 by B. A. King
________________
رباب محب

Flying upside down

مُهره ای در دست هایِ گم.ه
حرف ه ه مرکزِ ثقلِ خود را از دست داده است
حالا اگر هی روی این تلِ سفید بیفتی
و بپاشی کمی از خاکسترِ روز
با دکمه هایِ بسته یِ لب وُ دهان
در بسترِ سکوت ه ه ه ناگفته می مانی
با چرخشِ آخر بال
وارونه رویِ برگ هایِ خود ...ه
و دیگر اتفاقی نمی افتد.ه

A Freak One

از صداهایِ آشنا ه ه ه آهی مانده
از نامه هایِ تلنبار ه ه ه نقطه ای که
سادگی هایِ مقدّسم را خط می زند
با مدادهایِ این نقاشِ ازل که دست هایش خالی
با مدادهایِ این نقاشِ ازل که چشم هایش خالی
با مدادهایِ این نقاشِ ازل که گوش هایش: من ...ه
من
قهقه ای هستم
در پیچِ گلویِ حرف هایم پیچیده.ه

هفتم اکتبر دوهزار و نه میلادی
از مجموعه شعرهایِ چاپ نشده « آفرو شعر»ه

_______